ี้เลย…”
“ดังนั้น ศิษย์ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ อย่ามัวแต่ดู มาแล้วก็ปีนต้นไม้ตามศิษย์พี่นายซะ ใบนี่เติบโตอยู่สูงเกินไป อาจารย์จะเก็บเองก็ยุ่งยาก พวกนายสองคนเด็ดลงมา อาจารย์จะช่วยเก็บให้ ทำเสร็จเร็วพวกเราจะได้เริ่มทำกินเร็วๆ” ฟางเจิ้งกล่าว
พอเด็กแดงได้ยินว่ามีของอร่อยพลันมีแรงขึ้นมา ก่อนปีนต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว ตะโกนขึ้นว่า “ศิษย์พี่ แข่งกันว่าใครเร็วกว่ากัน!”
ลิงได้ยินดังนั้นก็แสยะปากยิ้ม คนจะแข่งปีนต้นไม้ไปเด็ดใบไม้กับลิงอย่างเขา? จึงพูดยิ้มๆ “ได้ ใครแพ้ห้ามร้องไห้แล้วกัน”
“ชิ!” เด็กแดงเบะปาก ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ก่อนจะกระโดดขึ้นไปและกระโดดลงมา ระดับความปราดเปรียวไม่แพ้ลิงเลย ลิงพลันรู้สึกถึงแรงกดดัน เจ้าสองคนนี้พยายามอย่างสุดความสามารถ ฟางเจิ้งรู้สึกว่าเหนือหัวมีฝนใบไผ่หนาวตกลงมา ปกคลุมฟ้า เก็บไม่ทันแล้ว!
“พวกนายสองคนอย่าเอามาเยอะมากนะ! เอามาเยอะก็ไม่ได้ใช้!” ฟางเจิ้งตะโกนพร้อมกับวิ่งไปรอบๆ ตอนนี้เองฟางเจิ้งอิจฉาวิทยายุทธ์พวกไทเก๊กจริงๆ เขาจำได้ว่าเคยเห็นในภาพยนตร์เรื่องหนึ่งว่าไทเก๊กอีกฝ่ายสามารถรวมใบไม้รอบๆ เป็นกองเดียวได้ แบบนั้นมันโคตรเจ๋ง! แต่เขาล่ะ? ให้เขาใช้หัตถ์พลังนักรบโพธิสัตว
