พูดจบ ฟางเจิ้งเดินไปเร็วๆ เด็กแดงงุนงง นี่มันเรื่องอะไรกัน? ต่อมามีกลิ่นน้ำหอมโชยมา เหยาอวี่ซินนั่งลงตรงหน้าเขา พูดด้วยสีหน้าเข้มงวด “เจ้าหนู ไม่อยากเชื่อเลยนะว่าฉันต้องสอนบทเรียนให้กับอาจารย์นายด้วย? ทำไมนายถึงแอบดื่มเหล้าได้? จะบอกให้นะ เด็กเล็กดื่มเหล้า%￥#……￥&”
เด็กแดงอยากจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา เขารีบกระโดดขึ้น พูดว่า “อมิตาพุทธ สีกา อาตมาก็จะไปปลดทุกข์เหมือนกัน อาจารย์ รอข้าด้วย!”
เด็กแดงวิ่งไล่ตามไป
ในห้องน้ำ เด็กแดงพูดด้วยหน้าเศร้าโศก “อาจารย์ ท่านขายข้าทุกครั้งเลย ไร้คุณธรรมเกินไปรึไม่”
“พวกเราเป็นศิษย์และอาจารย์ อาจารย์ทุกข์ยาก ศิษย์ต้องรับแทน อีกอย่างนายเป็นราชาปีศาจ ตอนนี้ยังเป็นสุธนกุมาร เป็นเทพเซียน อาตมาเป็นนักบวชธรรมดา เกิดเรื่องแล้วนายต้องรับแทนสิ”
“แต่ท่านเป็นผู้อาวุโส!”
“อายุนายเป็นปู่อาจารย์ของอาตมาได้เลย อาตมาเป็นผู้อาวุโสนายไม่ได้หรอก”
“ท่านมีลำดับความอาวุโสกว่า!”
“ดังนั้นนายที่อาวุโสน้อยกว่าเลยต้องช่วยอาจารย์ขวางภัยไง”
เด็กแดง “…”
วุ่นวายกันอยู่ครู่หนึ่ง สองคนกลับไปที่โต๊ะ ทุกคนกำลังรอฟางเจิ้งอยู่ ฟางเจิ้งมีอาหารเจโดยเฉพาะ และก็มีน้ำสะอาดแทนสุรา ทุกคนชนแก้วกัน สุราผ่านไปสามรอบ หีบเสียงจึงเปิดออก แต่สิ่งที่ฟางเจิ้งตกใจคือเหยาอวี่ซินที่พูดเก่งมาตลอดกลับไม่พูดอะไร เอาแต่ก้มหน้ากินข้าว ดื่มสุรา ดื่มสุรา ดื่มสุรา…
ทุกคนพูดคุยกันไปกันมาก็พบถึงความผิดปกติ หลิวเจี่
