ฝงในความปลอดภัย ต้องมีคนคอยบำรุงรักษา…ซึ่งหมู่บ้านขาหลังไม่มีใครบำรุงรักษาบันไดเหล็กได้”
ผู้ใหญ่บ้านเหลยกล่าว “ถ้าไม่ยาก ผมจะลองดูครับ”
“เหล่าเหลย ผมรู้สถานการณ์ของคุณดี คุณเจ็บขามาตั้งแต่ต้นปีนี่ เดินมากจะปวดหนักเอาได้ ตามเราไปครั้งนี้ ผมเห็นคุณขาสั่น ขึ้นลงเขาไปมามันเหนื่อย คงจะไปบำรุงรักษาไม่ได้” เฮ่อหมิงว่า
ผู้ใหญ่บ้านเหลยเงียบ เขาเป็นชายวัยหนุ่มแน่น ถ้าไม่มีความบกพร่องทางร่างกายก็คงออกไปสู้ชีวิตนานแล้ว ใครจะอยากอยู่ที่เส็งเคร็งแบบนี้ไปตลอดชีวิต
ผู้ชายสวมแว่นกล่าว “ดังนั้นปัญหานี้แก้ยาก ในอาสาสมัครที่พวกเรารู้จักอาจจะมีคนทำได้ แต่ว่าการบำรุงรักษาบันไดฟ้าต้องขึ้นลงไปตรวจสอบทุกวัน ต้องให้เขาอยู่ระยะยาวถึงจะได้”
ทุกคนเงียบอีกครั้ง คนที่เดิมทีมีความคิดเห็นเล็กน้อยเงียบไปเช่นกัน มาอาทิตย์ละครั้งก็เป็นขีดจำกัดของคนส่วนใหญ่แล้ว ถ้าอยู่ระยะยาว ข้ามเรื่องปัจจัยครอบครัวไปก่อน แค่ตัวพวกเขาเองก็อาจจะต้องลำบากอยู่ที่นี่
เฮ่อหมิงเห็นดังนั้นจึงหัวเราะเบาๆ “นี่คือสิ่งที่ผมอยากจะพูด ผมคิดมาวันหนึ่งแล้ว ผมอยู่ตัวคนเดียว ไม่สนิทกับยาย พ่อไม่รัก ในครอบครัวไม่มีภาระอะไร ดังนั้นผมจะอยู่ที่นี่ ทำงานซ่อมบำรุง ช่วงหลายปีมานี้ผมเคยเรียนการซ่อมรถยนต์มาก่อน การเชื่อมอะไรพวกนี้ผมทำได้ ซ่อมบันไดฟ้าไม่น่าจะมีปัญหา…”
“หัวหน้าเฮ่อ คุณจะอยู่ที่นี่?” ทุกคนร้องด้วยความตกใจ
ผู้ใหญ่บ้านเหลยอึ้งงัน เอ่ยด้วยความตกใจ
