ะไรเหรอ? อยากแต่งงาน? หรือว่าชอบหลิวเจี่ย?” มีคนหยอกล้อ
เฮ่อหมิงรีบทำมือให้ปิดปาก ทำท่าทีเหมือนกลัวถูกจับของโจร ก่อนถลึงตามองอีกฝ่ายอย่างเหี้ยมโหดทีหนึ่ง เห็นได้ว่าเขามีใจให้หลิวเจี่ย…
เฮ่อหมิงกล่าว “อย่าพูดมั่ว หลิวเอวี่ยนจบจากมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียง จะมาสนใจคนจนๆ อย่างผมได้ยังไง ผมมันคนไม่มีอะไร จะทำให้ความขาวสะอาดของเธอด่างพร้อยไม่ได้!”
“ยังไม่ได้จีบเลยก็คิดแทนเธอแล้ว หัวหน้าเฮ่อ ผมว่าเดี๋ยวก็ถูกหมาคาบไปกิน” หม่าเฮ่าเหมี่ยวดื่มสุราไปหลายแก้ว หน้าแดงแล้ว คำพูดคำจาเยอะขึ้น มีความคึกคักไม่น้อย เริ่มหยอกเย้าเฮ่อหมิงแล้ว
เฮ่อหมิงพูด “แกไปดื่มเหล้าตรงนู่นเลย! มีแกอยู่ทุกที่เลย…”
ผู้ใหญ่บ้านเหลยพูดเบาๆ “หัวหน้าเฮ่อ ช่างเรื่องนี้เถอะ คุณอยากพูดอะไรเหรอ?”
“เรื่องที่ผมจะพูดเป็นจริงจัง” เฮ่อหมิงพูดถึงตรงนี้ก็ยืนตรง เอ่ยทีละคำ “ทุกคนก็รู้ว่าช่วงก่อนหน้านี้ผมมีธุระตลอด ไม่ได้ตามทุกคนมา มาครั้งนี้มีเรื่องที่ผมสะเทือนใจอยู่เล็กน้อย ข้อแรก ตัวบันไดฟ้ามีปัญหา ถ้าไม่คิดหาวิธีมันจะกินคน เมื่อก่อนเคยกินมาแล้ว อนาคตก็จะยังกินต่อไป! ข้อสอง โรงเรียนไม่มีอาจารย์ไม่ได้…”
พอได้ฟังเฮ่อหมิงพูดเรื่องจริงจัง ทุกคนต่างพากันไม่หยอกเย้าอีก สีหน้าต่างจริงจึงขึ้น
ชายวัยกลางคนในนั้นถอดแว่นตาออกมาเช็ด ก่อนเอ่ย “บันไดฟ้าจากท่อนไม้ไม่ไหวแน่ ผมหาเหล็กได้นิดหน่อย แค่หาคนมาทำบันไดเหล็ก แต่ถึงจะมีบันไดเหล็กก็ยังมีอันตรายแ
