ญิงคนนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจถึงพลานุภาพของเป็ดสองร้อยห้าสิบตัว น่ากลัวจริงๆ!
เด็กแดงตาค้างเช่นกัน เดิมทีคิดว่าจะหนีออกจากกรงเล็บมารฟางเจิ้งได้ แต่ตอนนี้สภาพการณ์แปลกไปนิดๆ! ทว่าครุ่นคิดแล้วก็เป็นอย่างนั้น เด็กแดงตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะขอหลบภัยกับผู้หญิงปากเก่งคนนี้ชั่วคราว อย่างน้อยก็น่าจะมีอิสระนิดหน่อย
ฟางเจิ้งไม่สนใจเด็กแดงแล้ว ถึงอย่างไรเขาก็หนีไม่รอดไม่ว่ากรณีใดก็ตาม ขอเพียงอย่าก่อเรื่อง ฟางเจิ้งก็ขี้เกียจจะลากเขามาพูดอบรมแล้ว อีกอย่างเขามีความรู้สึกอย่างหนึ่ง เด็กแดงกำลังจะซวยอีกแล้ว
“หลวงพี่ ทำไมท่านถึงมาที่นี่ครับ?” เฮ่อหมิงผู้นำกลุ่มเดินเข้ามาถามด้วยความแปลกใจ
ฟางเจิ้งยิ้มเจื่อนๆ “อาตมาบำเพ็ญตบะมาตลอดทาง เดินพลัดหลงมาถึงที่นี่ สิ่งที่พวกโยมทุกท่านทำทำให้อาตมาละอายแก่ใจนัก พวกโยมคือผู้มีกุศลมาก”
“ฮ่าๆ…หลวงพี่ ท่านพูดเกรงใจไปแล้ว พวกเราเป็นกลุ่มคนว่างไม่มีอะไรทำ มีเวลาว่าง ช่วยได้ก็ช่วยเท่านั้น อ้อ ผู้ใหญ่บ้าน เรารีบขนของลงกันเถอะ ให้ม้าพักหน่อย พรุ่งนี้ต้องกลับแล้ว” เฮ่อหมิงกล่าว
ผู้ใหญ่บ้านเหลยยิ้มขานรับ ก่อนพาคนแบกน้ำลงมา จากนั้นแจกจ่ายกัน ทุกครอบครัวได้เท่าไรมีการกำหนดไว้นานแล้ว ทั้งยังพาม้าเข้าหมู่บ้านไปยังที่เลี้ยงโดยเฉพาะ
ผู้ใหญ่บ้านเหลยพูดปลงอนิจจัง “ม้าสองตัวนี้เป็นม้าที่สร้างคุณูปการยิ่งใหญ่กับหมู่บ้านเรา พวกมันเป็นคนลากน้ำมาให้หมู่บ้านเรา ไปๆ มาๆ มากกว่าครึ่งปีแล
