็ได้ยินเสียงตำหนิน่ารักๆ “หยุดเดี๋ยวนี้ ทำไมคุณถึงตีเด็ก?”
ระหว่างพูดอยู่นี้ ผู้หญิงสวมเสื้อผ้าสีชมพู กางเกงขายาวสีเหลืองดินอุ้มเด็กแดงขึ้นมา ถลึงตามองฟางเจิ้งราวกับหลอดไฟ ฟางเจิ้งตรึกตรอง นี่ถ้าหาสวิตช์สักอัน จะต้องเป็นหลอดไฟใหญ่แปดสิบวัตต์! ดวงตาสว่างมาก!
ผิวผู้หญิงคนนี้ออกสีแทนเล็กน้อย ในความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางกลับมีความปราดเปรียวหลายส่วน พูดไม่ได้ว่าสวยแค่ไหน แต่เป็นแม่แบบที่มีความอดทน
ผู้หญิงคนนั้นตะคอก คนจากขบวนรถจึงมองมา กลุ่มคนอึ้งงัน ในหมู่บ้านที่มีแต่ดินแบบนี้มีหลวงจีนขาวสะอาดแบบนี้ด้วย ดูเด่นตาเกินไป โดยเฉพาะผู้หญิงที่อุ้มเด็กแดงยังมองฟางเจิ้งราวกับตัวประหลาด ผิวหลวงจีนนี่ดีกว่าเธออีก! วินาทีนั้นในความคิดเธอเต็มไปด้วยข้อมูลนับไม่ถ้วน สวมเสื้อผ้าสะอาดแบบนี้ได้ ดูแลผิวดีขนาดนี้ได้ หลวงจีนนี่จะต้องไม่ใช่หลวงจีนของจริงแน่! อย่างน้อยก็ไม่ใช่นักบวชบำเพ็ญตบะ แต่เป็นพวกมีรสนิยมสูงมาก…แถมยังตีเด็ก โหดร้ายมาก ไม่ใช่หลวงจีนปลอมก็ไม่ต่างกัน อย่างน้อยก็ไม่ใช่พระอาจารย์เต๋าที่หนักเอาเบาสู้แบบนั้น
……………………
