เด็กแดงชำเลืองตามอง “พวกเขายากจน ตอนนี้ดีเลวอย่างไรศิษย์ก็เป็นมหาราชาหนึ่งดินแดน จะไปเหมือนเด็กคนธรรมดาได้อย่างไร?”
ฟางเจิ้งก็แค่หยอกล้อเขาเท่านั้น มองเด็กสองคนที่อยู่มาไกลแล้วเดินเข้าไป ประนมสองมือกล่าว “อมิตาพุทธ โยมน้อยทั้งสอง อาตมาฟางเจิ้งเจ้าอาวาสวัดเอกดรรชนี ขอถามหน่อยว่านี่ที่ไหน?”
ต้าเฉิงจื่อได้ยินแบบนั้นพลันหัวเราะ รอยยิ้มมีความบ้าระห่ำนิดๆ แต่ที่มากกว่าคือร่าเริ่งและใจกว้าง ยิ้มเอ่ยว่า “หลงทางจริงๆ ด้วย”
ฟางเจิ้งยิ้มแต่ไม่ตอบ หลงก็หลงเถอะ ถึงอย่างไรตอนนี้เขาไม่ต่างอะไรกับหลงทางอยู่แล้ว
ต้าเฉิงจื่อพูด “ผมหลี่ต้าเฉิง นี่หวังเอ้อหู่ นี่คือหมู่บ้านเรา หมู่บ้านไต้หลี่”
ฟางเจิ้งประนมสองมือ “อมิตาพุทธ ขอบคุณโยมน้อยทั้งสอง”
ฟางเจิ้งก็รู้ว่าถามเด็กสองคนนี้คงไม่ได้อะไร สู้เข้าไปดูในหมู่บ้านดีกว่า เลยเอ่ยลา พาเด็กแดงเดินเข้าไปข้างใน เด็กแดงเงียบมาตลอด ในมุมมองเขา เด็กดินสองคนนั่นไม่มีคุณสมบัติพอจะพูดกับราชาปีศาจผู้สูงศักดิ์อย่างเขา เลยขี้คร้านจะสนใจ เพียงแต่ช่วงที่เดินผ่านเด็กสองคนนั้น เขาเห็นดวงตาโตที่มีการเฝ้ารอคอยบางอย่างของสองคนนี่ หลังเขาเดินผ่านไปก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสลด ความรู้สึกนั้นปวดใจนิดๆ จริงๆ
ทว่าเด็กแดงหันหน้าไปทันที แค่นเสียงหึๆ ในใจ ‘ข้าคือมหาราชาปีศาจ จะสนใจเด็กจนๆ สองคนทำไม?’
“พี่ต้าเฉิง เจ้าอาวาสคืออะไรครับ? ทำไมเขาอ้าปากแล้วต้องพูดอมิตาพุทธ?” เอ้อหู่จื่อเกาหัว ถาม
