ด้วยความฉงน
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน พวกเขาเข้าหมู่บ้านไปแล้ว ไป ตามไปดูกัน! ผู้ใหญ่บ้านต้องรู้จักเจ้าอาวาสแน่ แต่ชุดพวกเขาสะอาดมาก ถ้าพี่มีใส่บ้างก็คงดี” ต้าเฉิงจื่อถอนหายใจ
“ช่างเถอะน่า ให้ชุดขาวพี่แล้วพี่มีน้ำซักเหรอ?”
“…”
เข้าหมู่บ้านไปแล้วฟางเจิ้งพบว่าหมู่บ้านนี้ห่างไกลจากที่เขาจินตนาการไว้ ตัวกำแพงสีเหลืองดิน บ้านทรุดโทรม รวมถึงแววตาประหลาดใจมองมา ฟางเจิ้งพลันกลายเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดในสายตาคนทั้งหมู่บ้านแล้ว บางทีอาจพูดได้ว่าเป็นสัตว์หายาก
ฟางเจิ้งเกิดความรู้สึกเหมือนเข้าไปในสวนสัตว์…
แน่นอนแววตาทุกคนไม่มีเจตนาร้าย เพียงแค่แปลกใจว่าทำไมหลวงจีนถึงมาที่นี่…
ตอนนี้เองชายร่างกำยำคนหนึ่งเดินออกมาจากในลานบ้าน พูดกับฟางเจิ้งว่า “หลวงพี่ครับ ผมเป็นผู้ใหญ่บ้านที่นี่ ท่านเรียกผมว่าผู้ใหญ่เหลยก็ได้ ท่านมาจากไหนครับ?”
ฟางเจิ้งพูด “อมิตาพุทธ อาตมามาจากข้างนอก หลงทางนิดหน่อย ดูจากสีฟ้าคงไม่เช้าแล้ว เลยมาหมู่บ้านท่านเพื่อขอบิณฑบาตอาหารและที่พัก”
ฟางเจิ้งพูดความจริง เขาหลงทางจริงๆ ไม่รู้ว่าควรจะไปที่ไหน เขาไม่มีต้นสายปลายเหตุของภารกิจประตูไร้ลักษณ์เลย ทว่าเข้ามาในกลุ่มคนแล้วก็ถือว่าดี ขณะเดียวกันเขาเปิดเนตรปัญญา เดินมองไปตลอดทาง ไม่เห็นมีใครพิเศษเลย พวกชาวบ้านต่างมีบุญกุศลและมีแรงกรรม เพียงแต่ว่าบางคนมากหน่อย บางคนน้อยหน่อยเท่านั้นเอง ไม่มีใครมีดอกบัว และยิ่งไม่มีหัวลูกศรชี้แนะ นี่ทำให้ฟางเจิ
