วก็กระเดือกยากจริงๆ
ผู้ใหญ่บ้านเหลยเห็นแบบนั้นจึงยิ้มแห้งๆ “ถ้าอย่างนั้นหลวงพี่ทั้งสองท่านรอก่อนเถอะ อีกเดี๋ยวจะมีน้ำดีๆ ดื่ม”
ตอนนี้เองมีเสียงเรียกของผู้หญิงดังแว่วมาจากข้างนอก “เหล่าเหลย เอาน้ำมาหน่อย จะทำกับข้าว”
ผู้ใหญ่บ้านเหลยยิ้มเจื่อนๆ “เอ่อ…ผมขอตัวก่อนนะครับ”
ฟางเจิ้งเงยหน้าขึ้นดื่มน้ำจนหมด ถึงน้ำนี่จะรสชาติแย่มาก แต่ฟางเจิ้งไม่ใช่คนโง่ ที่นี่แห้งแล้งขาดน้ำอย่างเห็นได้ชัด การสิ้นเปลืองน้ำที่นี่น่าปวดใจกว่าสิ้นเปลืองอาหาร! ไม่ว่าเขาจะเป็นนักบวชหรือไม่ อีกฝ่ายใช้น้ำต้อนรับเขา ถ้าไม่ดื่มก็อาจจะเสียมารยาทเกินไปหน่อย
ผู้ใหญ่บ้านเหลยเห็นฟางเจิ้งดื่มหมดในอึกเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าดูร่าเริงกว่าเดิม เขาเคยเห็นคนที่มาหมู่บ้านพวกเขามากมาย แต่ต่างพ่ายแพ้ให้กับน้ำชามนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าท่าทีของฟางเจิ้งทำให้เขาเกิดความรู้สึกดี
ผู้ใหญ่บ้านเหลยหมุนตัวออกไป เด็กแดงเบะปาก “จริงๆ เลย ไม่ได้ดื่มน้ำสักอึก นี่มันที่บ้าที่ไหนกัน?”
ฟางเจิ้งมองไปข้างนอก “ที่นี่คือที่ไหน อาจารย์บอกไม่ได้ แต่ที่นี่เป็นที่ที่แห้งแล้งมากแน่นอน ไปเถอะ ออกไปดูกัน”
“ยังออกไปอีก? ร้อนขนาดนี้…” ถึงเด็กแดงไม่กลัวความร้อน แต่แค่เห็นสภาพแวดล้อมข้างนอกก็ว้าวุ่นใจแล้ว
ฟางเจิ้งกล่าว “นายไม่อยากรู้เหรอว่าพวกเขาเอาน้ำที่ดื่มมาจากไหน?”
เด็กแดงได้ยินแบบนั้นดวงตาพลันเปล่งประกาย พูดขึ้น “ใช่ ต้องออกไปดู! ดูว่านี่มันน้ำบ้าอะไรกันแน่ มีน
