เด็กแดงไม่แน่ใจว่าฟางเจิ้งพูดจริงหรือไม่ แต่เขามั่นใจอย่างหนึ่งว่าไม่มีใครเรียนอภินิหารขึ้นมาเฉยๆ ได้ ฟางเจิ้งไม่ได้ก็ไม่ได้ ไม่มีใครสอนเขา เขาต้องใช้ไม่ได้แน่ ฉะนั้นเด็กแดงเลยไม่กลัวแม้แต่น้อย เพียงแต่ว่าเห็นสีหน้ารอยยิ้มฟางเจิ้งแล้ว เขารู้สึกหนาวในใจนิดๆ มักจะรู้สึกว่ามีอะไรหลุดรั่วออกไปเล็กน้อย อีกอย่าง ทำไมสีหน้าแบบนี้ถึงเหมือนกับสีหน้าตอนที่ให้เขากินหินเย็นวันนั้นเลย?
ฟางเจิ้งตบหัวเด็กแดงพลางว่า “เอาเถอะ ศิษย์ว่านอนสอนง่ายคิดดีๆ แล้วกัน คิดออกเมื่อไรอาจารย์จะคืนพลังให้ นายไปเรียกลมเรียกฝน ถ้าคิดไม่ออก ก็ค่อยๆ คิด…อาจารย์ก็จะคิดเหมือนกัน”
ฟางเจิ้งเข้าใจแล้ว เด็กแดงนี่ไม่หวั่นต่อสิ่งใด ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แต่อยากจะใช้โอกาสนี้เอาพลังกลับคืน กระทั่งคิดจะหลุดพ้นจากวัดเอกดรรชนี จะไปขบคิด? ถ้าเด็กแดงไม่มีปัญหาด้านนิสัย ฟางเจิ้งจะไม่ถือสาเขา แต่ราชาปีศาจน้อยนี่ยังไม่ดับความคิดสังหาร ปล่อยออกไปเกรงว่าจะสร้างหายนะไม่น้อย ฟางเจิ้งไม่อยากแบกรับกรรมชั่วนั้นไว้…
…………………….
