นอนหลับดี จะมีแรงจากไหนใช้อภินิหารยิ่งใหญ่ขนาดนั้น” เด็กแดงพูด
กระรอกหอบหายใจแรงด้วยความโมโห “หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น หืม? อาจารย์กลับมาแล้ว”
เด็กแดงได้ยินดังนั้นจึงรีบลงจากม้านั่ง กลับไปนั่งตำแหน่งเดิมของตน เพิ่งกลับมานั่งเด็กแดงก็ด่าตัวเองยกใหญ่ในใจ ‘ข้ามันโง่จริงๆ ตอนนี้ลาหัวล้านขอร้องข้า ข้าจะกลัวเขาทำไม?’ ในใจคิดแบบนี้ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่กล้ากลับไปนั่งที่เดิม
เห็นได้ชัดว่าการสั่งสอนจิตใจหลายครั้งทำให้เด็กแดงเกิดความยำเกรงฟางเจิ้งแล้ว ไม่ว่าในใจจะไม่ยอมอย่างไร แต่จากนิสัยเกิดความกลัวนิดๆ แล้ว
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่นั่งลงกินข้าวอย่างมั่นคง กินเสร็จวางตะเกียบ มองเด็กแดงแล้วเอ่ยขึ้น “จิ้งซิน นายคิดออกรึยัง?”
“ยัง อาจารย์ ถ้าไม่อย่างนั้นท่านคืนพลังข้าก่อนไหม ให้ข้าออกไปเดินเล่น ไม่แน่ว่าอารมณ์ดีขึ้นแล้วอาจจะนึกอะไรออก” เด็กแดงตอบ
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้น จมูกแทบเบี้ยว เจ้านี่ได้คืบจะเอาศอกจริงๆ! ฟางเจิ้งหัวเราะเบาๆ มองเด็กแดงพลางพูดตอบ “ศิษย์ นายก็รู้นี้ว่าอาจารย์ใช้อิทธิวิถีได้เล็กน้อย เพียงแค่ยังใช้ไม่เสถียรอยู่บ้างเท่านั้น นายว่าถ้าเกิดจู่ๆ อาจารย์เรียกลมเรียกฝนได้ขึ้นมาจะทำยังไง? อย่างอื่นอาจารย์ไม่รู้หรอก แต่อาจารย์ต้องสวดมนต์เลยเถิดแน่ๆ สวดสามวันสามคืนไม่ใช่ปัญหาเลย”
“อาจารย์อย่าขู่ข้าเลย ถ้าท่านขู่ข้า สมองข้าจะใช้การไม่ดีกว่าเดิม คิดไม่ออกก็อย่าโทษศิษย์แล้วกัน”
