“รับตอนนี้เลยไหม?” ระบบถาม
“รอเดี๋ยวเถอะ” คนเยอะขนาดนี้ คงไม่ดีแน่ถ้าฟางเจิ้งจะเสกคัมภีร์ออกมาจากอากาศ
เห็นฟางเจิ้งเดินออกมาจากในห้องผู้ป่วย หวงซิ่งหวากับหวงเจิ้นหวาอึ้งงัน พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าฟางเจิ้งยืนทำอะไรอยู่ในห้องผู้ป่วยกันแน่ ยืนตั้งแต่เริ่มจนจบ…ป่วยรึเปล่า?
ฟางเจิ้งประนมสองมือให้สี่คน “อมิตาพุทธ พวกโยม อาตมาขอตัวก่อน”
หวงเจิ้นหวาหวังจะไล่เจ้านี่ที่ทำตัวลึกลับไปเร็วๆ อยู่แล้ว หวงซิ่งหวาไม่ต่างกัน พูดคุยอย่างสุภาพเชิงเกรงใจกันสองประโยคแล้ว ฟางเจิ้งถึงพาเด็กแดงจากไป
กลับถึงวัดเอกดรรชนีก็หลังเที่ยงคืนแล้ว แต่คืนนี้ หมาป่าเดียวดาย ลิงและกระรอกนอนไม่หลับ ต่างนั่งอยู่ในลาน เงยหน้ามองหลังคาด้วยหน้าเศร้า!
เด็กแดงสวมตู้โตวเล็กบนหลังคาแหงนหน้ามองฟ้าพลางตะโกนร้องเพลง “จิ่วอีปา! จิ่วอีปา…”
“ศิษย์น้องสี่เป็นบ้ารึเปล่า?”
“อาจจะ”
“ศิษย์น้องสี่โหดขนาดนั้น ออกไปกับอาจารย์ครั้งเดียวก็เป็นแบบนี้เลย พวกเราจะยังตามเขาออกไปไหม?”
“กังวลอยู่นิดๆ แล้วสิ…”
“ศิษย์น้องออกไปแล้วเราไม่ออกไป จะน่าขายหน้ารึเปล่า?”
“ก็ดีกว่าเป็นบ้าน่า…”
………..
แต่ฟางเจิ้งไม่สนใจเด็กแดงที่กำลังตะโกนโหวกเหวก ตอนนี้หลับเป็นหมูตายแล้ว ไม่อยู่วัด แถมยังพาคนมากขนาดนั้นเข้าฝันจึงกินพลังงานไม่ธรรมดา สมองหนักอึ้ง นอนบนเตียงได้ก็หลับทันที…ในความฝัน ฟางเจิ้งเหมือนได้ยินคนกำลังร้องเพลงบ้านของฉันอยู่ที่แม่น้ำซงฮวา และยังเห็นเฉินต้าซาน
