“สู้สุดชีวิตเหมือนกัน!”
“พวกเขาก็ทำแบบนี้เหมือนกัน ถึงคนพวกนั้นจะไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ ของพวกเขา แต่พ่อแม่พวกเขาอยู่ข้างหลังพวกเขา ถ้าขวางศัตรูไม่ได้ ศัตรูรุกรานเข้าไปในบ้าน ดังนั้นคนจะตายกันหมด นายคิดว่าพวกเขาคุ้มไหม?” ฟางเจิ้งถาม
เด็กแดงเงียบ
ตอนนี้เองมีคนวิ่งมา ตะโกนตลอดทาง “ละทิ้งที่มั่น ถอยเดี๋ยวนี้! ถอยเดี๋ยวนี้! ถอยเดี๋ยวนี้!”
พอได้ยินเสียงตะโกนนี้ เด็กแดงโล่งอกอย่างไม่มีเหตุผล ในที่สุดก็จะถอยแล้วรึ?
ทุกคนได้ยินแบบนั้น แม้จะไม่ยินยอมมากๆ แต่ก็เริ่มถอยตามคำสั่ง ห่ากระสุนปืนใหญ่ยังคงกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้ควบคุมชีวิตตัวเองไม่ได้แล้ว เป็นตายขึ้นอยู่กับฟ้า หวงเหรินกับเฉินต้าซานวิ่งไปพร้อมกัน แต่วิ่งไปไม่ไกลมีกระสุนปืนใหญ่นัดหนึ่งตกห่างไปไม่ไกล ระเบิดดังสนั่น หวงเหรินรู้สึกว่าสมองถูกกระเทือนจนแยกแยะทิศทางไม่ออก ทันใดนั้นเองร่างเงาสูงใหญ่พุ่งเข้ามา พาเขากระโจนเข้าไปในหลุมกระสุนปืนใหญ่นั้น
แทบเป็นขณะเดียวกัน ตรงจุดที่หวงเหรินยืนอยู่เมื่อครู่ถูกระเบิดกระจาย!
ตอนที่หวงเหรินโซเซลุกขึ้นยืนนั้น กลับเห็นเฉินต้าซานยิ้มให้เขา วินาทีนั้นหวงเหรินเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีเอามากๆ เอ่ยไปตามจิตใต้สำนึก “พี่ใหญ่…”
“รีบไป รีบไป…” เฉินต้าซานกล่าว
“ไป? ไปด้วยกัน!” หวงเหรินลากเฉินต้าซาน แต่พอก้มหน้าถึงเห็นว่าเฉินต้าซานขาขาดไปข้างหนึ่ง! เลือดเนื้อเหวอะหวะกองอยู่ข้างหลัง ชัดเจนเลยว่าถูกระเบิดจากกระสุนเมื่อครู
