่!
พริบตานั้นหวงเหรินน้ำตาทะลักออกมา หวงเหรินที่เคยถูกยิงเลือดไหลยังไม่ร้องไห้ ตอนนี้ร้องไห้โฮราวกับเด็ก พลางตะโกนว่า “พี่ใหญ่ ทำไมพี่โง่อย่างนี้?”
“แกเรียกฉันว่าพี่ใหญ่ ฉันก็ต้องพาแกกลับบ้านสิ เอาล่ะ เส้นทางของฉันจะจบลงแล้ว แกรีบไปเถอะ…รีบไป ตามแผนแล้ว ทหารปืนใหญ่ของพวกเราจะเริ่มแสดงอานุภาพแล้ว ทหารปืนใหญ่เริ่มยิง กำลังเสริมก็จะมาถึง ตอนนี้ถอยไปรอกำลังเสริมมายังทัน! อย่าสนใจฉัน ฉันจะนอนอยู่ที่นี่ เฝ้า…เฝ้าไอ้พวกเวรนั่น!” เฉินต้าซานพูด
“ไม่ ต้องไปด้วยกัน!” หวงเหรินย่อตัวลงอุ้มเฉินต้าซาน
เฉินต้าซานพูดด้วยความโมโห “ทำไมแกโง่อย่างนี้? อุ้มฉันแล้วจะวิ่งได้เหรอ? แกทำแบบนี้พวกเราจะตายกันทั้งคู่! รีบไป ไปสิ!”
“จะไปก็ต้องไปด้วยกัน! ไปด้วยกัน!” หวงเหรินไม่สนใจเฉินต้าซานเลย เขาอุ้มเฉินต้าซานวิ่งไปข้างหน้า ทว่าเป็นอย่างที่เฉินต้าซานว่าไว้ อุ้มคนหนึ่งจะวิ่งได้อย่างไร? บอกว่าวิ่ง แต่ก็เร็วกว่าเดินนิดหน่อยเท่านั้น ห่ากระสุนปืนใหญ่ลอยตามมาข้างหลัง สองคนอาจจะตายได้ตลอดเวลา!
วิ่งไปได้ไม่ไกล กระสุนปืนใหญ่นัดหนึ่งตกลงไกลๆ สองคนกลิ้งไปกับพื้น หวงเหรินพลันลุกขึ้นลากมือเฉินต้าซาน แม้ต้องลาก เขาก็จะลากเฉินต้าซานไปด้วย!
“ปล่อยฉัน!” เฉินต้าซานตะโกน
“ไม่! จะตายก็ตายด้วยกัน! จะรอด ก็รอดด้วยกัน!” หวงเหรินตะโกน แทบเป็นขณะเดียวกันเกิดเสียงปืนใหญ่ดังมาจากบนฟ้าข้างหลัง นั่นคือทหารปืนใหญ่กลุ่มใหญ่ ในที่สุดตอนนี้ก็
