แสดงพลานุภาพแล้ว! พริบตาเดียวกำราบปืนใหญ่ของศัตรูได้ รถถังของศัตรูถูกระเบิดเป็นเศษเหล็กกองหนึ่ง ในที่สุดการบุกของศัตรูก็ถูกกำราบไว้ได้
“รีบวิ่ง! นี่คือเวลาที่ดีที่สุดแล้ว!” เฉินต้าซานตะโกน
หวงเหรินส่ายหน้า
เฉินต้าซานล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ควักห่อผ้าส่งให้หวงเหริน “บ้านฉันอยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อยู่หมู่บ้านปลาผุดริมแม่น้ำซงฮวา เมียฉันชื่ออาเซียง บอกเธอว่าฉันตั้งชื่อให้ลูกชายเราแล้ว ชื่อเฉินเป้ากั๋ว! ไป พวกเรายังต้องปกป้องประชาชน พวกเราจะตายกันหมดไม่ได้!”
เฉินต้าซานใช้แรงทั้งหมดตะโกน ทว่าตะโกนจนหมดแรงเฮือกสุดท้าย สองตาขุ่นมัว มัวหมอง สุดท้ายสิ้นลมหายใจ
หวงเหรินวิ่งไปอยู่หน้าเฉินต้าซาน ร้องไห้เสียงดัง แต่ว่ายังก็แบกศพของเฉินต้าซานขึ้นอย่างรวดเร็ว ถอยไปท่ามกลางเพลิงสงคราม…วินาทีนั้นกระสุนปืนใหญ่โดยรอบเหมือนไม่มีเสียง เหลือเขาเพียงคนเดียว โดดเดี่ยว เจ็บปวด…กำห่อผ้าเล็กในมือแน่น
ตอนนี้เองฟางเจิ้งถึงเห็นว่าข้างหลังแนวรบมีผู้ลี้ภัยกลุ่มใหญ่กำลังอพยพ จะเห็นได้ว่ากองกำลังที่หวงเหรินอยู่คือกลุ่มที่เหลือไว้สกัดกั้นด้านหลัง…
สถิติสงครามสุดท้าย กองกำลังที่หวงเหรินอยู่มีทหารทั้งหมดสามพันสี่ร้อยสิบหกนาย สุดท้ายคนที่โชคดีรอดชีวิตมาได้มีเพียงห้าสิบสามนาย! ที่เหลือตายหมด! และที่เหลือเป็นผู้บาดเจ็บมากกว่าครึ่ง…
ทว่าคนเหล่านี้ไม่ร้องไห้ หลังสงครามจบลงก็พยายามพักฟื้น เช็ดกระบอกฟืน เตรียมเข้าสู่สงคราม
