ตลอดเวลา!
สงครามสิ้นสุดลงแล้ว เด็กแดงที่ยืนอยู่กลางควันไฟมองศพของเฉินต้าซานพลางถอนหายใจ ด่าไปทีหนึ่ง “โง่จริงๆ…” จากนั้นนั่งยองลง คลุมธงชาติขาดๆ ให้เฉินต้าซาน
ฟางเจิ้งถาม “โง่จริงๆ รึ?”
“วีรบุรุษ…” เด็กแดงตอบเสียงเบา
ในที่สุดฟางเจิ้งก็รู้ว่าบุญกุศลของหวงเหรินมาจากไหน เดิมทีคนที่ทหารทุกนายช่วยจะแบ่งเฉลี่ยเท่ากัน แต่มีคนตายมากเกินไป…สุดท้ายหลังบุญกุศลเคลื่อนย้ายแล้ว เขาถึงมีบุญกุศลอย่างในปัจจุบัน
ภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง ริมแม่น้ำซงหวา หวงเหรินที่อายุผ่านไปครึ่งร้อยมองกล่องในมือ เปิดออกเงียบๆ ในนั้นคือตราเกียรติยศทหาร! เพียงแต่ว่าตราเกียรติยศนี้ไม่ได้รับมอบจากทางนี้ แต่เป็นตราของทหารประเทศ หวงเหรินรู้มาตลอดว่าเมื่อก่อนเฉินต้าซานเป็นทหารอยู่ด้านนั้น เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาจะมีตราเกียรติยศทหารด้วย!
“พี่ใหญ่ แม่น้ำซงฮวาท่วม หมู่บ้านหลายแห่งหายไปแล้ว คนกระจัดกระจายกันไปหมด ผมควรไปหาญาติพี่น้องของพี่ที่ไหน…” หวงเหรินคุกเข่าลงช้าๆ ต่อหน้าแม่น้ำไหลเชี่ยว เอ่ยต่อว่า “ยี่สิบกว่าปีแล้ว ผมยังหาพี่สะใภ้ไม่เจอเลย ผมขอโทษ แต่พี่วางใจเถอะ ต่อให้ผมหาจนตายก็จะหาต่อไป…ผมไม่อยู่แล้ว ครอบครัวผมจะหาต่อไป จะหาตลอดไป!”
ภาพต่อมาเริ่มสับสนปนเป แต่ภาพเริ่มล้อมรอบแม่น้ำซงฮวา คนชราเดินหน้ากลางสายฝน เดินกลางหิมะตกหนัก พบใครจะถามถึงหมู่บ้านปลาผุดและอวี๋อาเซียง แต่ถามใครก็ต้องผิดหวัง ทว่าชายชราไม่เคยยอมแพ้ จากเส้นผมดำ ร่
