างกายกำยำเดินมาจนถึงเส้นผมขาว รอยย่นเต็มใบหน้า…
เขาไปมาแทบทุกกระเบียดนิ้ว! ช่วงระยะเวลานี้ ชายชราปฏิเสธรางวัลทุกอย่าง ปฏิเสธการจัดหางานทุกอย่าง เขาเริ่มขอให้เพื่อนทุกคนช่วยเขาตามหาหมู่บ้านปลาผุด ไปตามหาอวี๋อาเซียงภรรยาของเฉินต้าซาน น่าเสียดายยังคงหาไม่พบ
ภาพก็เริ่มยุ่งเหยิงขึ้นเรื่อยๆ แต่ภาพกลับพลันหยุดในช่วงเวลาหนึ่ง มีสายโทรศัพท์เข้ามา “พี่หวง ผมหาจนทั่วแล้ว ไม่มีหมู่บ้านปลาผุดจริงๆ แต่ผมเคยได้ยินเรื่องเล่าหนึ่ง เป็นเรื่องสีในท้องปลาผุดทางภาคตะวันออก เล่าถึงบุพการีของเด็กชาวประมงคนหนึ่งเรือล่มเสียชีวิต พี่สาวบอกน้องชายที่ไม่รู้เรื่องว่าเมื่อฟ้าทางตะวันออกเป็นสีในท้องปลาผุดมา พ่อกับแม่จะกลับมา เด็กคนนี้มีความหวังจึงแน่วแน่มาตลอด จนกระทั่งเติบใหญ่ถึงรู้ว่าสีในท้องปลาไม่ใช่ฟ้า แต่เป็นความหวัง พี่สาวให้ความหวังกับเขา เขาใช้ความหวังมีชีวิตอยู่ต่อไปกับบุพการี และก็ไม่เคยโดดเดี่ยวมาก่อน
ผมคิดว่าเฉินต้าซานน่าจะหลอกพี่ เขาไม่มีครอบครัว แต่แค่อยากให้พี่ไป อยากให้พี่มีชีวิตต่อไปด้วยความหวังและศรัทธา…”
…………………..
