เฉินต้าซานตะโกนเสียงต่ำ “ลืมที่ฉันบอกนายไปแล้วรึไง? ทหารรัสเซียฝึกหนัก ไม่ว่าเมื่อไรก็ห้ามเผยตัวเองให้ศัตรูรู้ ไม่อย่างนั้นนายอาจจะตายได้!”
พูดจบ ทหารนายหนึ่งข้างๆ ถูกระเบิดหัว เลือดกระจายใส่หน้าหวงเหริน เห็นว่าสหายร่วมรบที่เมื่อครู่พูดกับตนตายไปในพริบตา สมองหวงเหรินพลันทึ่มทื่อ ทว่าหวงเหรินไม่ใช่คนกลัวตาย ความตายของสหายร่วมรบเพียงแค่ทำให้เขารู้ถึงความโหดร้ายของสงคราม ไม่ใช่การฝึก ไม่ใช่การเล่นแบบเด็กๆ แต่นี่คือการต่อสู้สุดชีวิตที่คุณตายฉันรอด!
สงครามต่อมาไม่ราบรื่นอย่างที่เขาจินตนาการ แม้การซุ่มโจมตีจะฆ่าทหารรัสเซียไปได้สิบกว่านาย แต่ฝั่งตนก็มีคนบาดเจ็บล้มตายไม่น้อยเช่นกัน สุดท้ายต้องถอย ล้มเลิกการทำสงครามต่อ
หวงเหรินมองศพบนพื้นตรงหน้าพลางสะอื้นไห้ คนเหล่านี้มีไม่น้อยที่เป็นคนบ้านเกิดเดียวกับเขา ตอนนั้นมาเกณฑ์ทหารด้วยกัน ต่างเป็นพลทหารที่ดี ต่างไม่กลัวตาย แต่มาถึงสุดท้ายใครจะไปคิดว่าเป็นแบบนี้…ส่วนเจิ้งเหว่ยกำลังพูดอะไรอยู่นั้น เขาฟังไม่เข้าหูแล้ว รู้สึกแค่ว่าเฉินต้าซานตบบ่าเขาอยู่ตลอด
ภาพเปลี่ยนไป หวงเหรินป่วย นอนขดตัวเป็นก้อนอยู่บนเตียงผู้ป่วย
เฉินต้าซานวิ่งไปวิ่งมาคอยดูแลเขา ต้มน้ำร้อน ส่งผ้าขนหนู ช่วยให้เขาเหงื่อออก…
หวงเหรินอดไม่ไหวถามขึ้น “พี่ต้าซาน ผมจะตายไหม?”
“ไม่!” เฉินต้าซานตอบอย่างเด็ดขาดโดยไม่ต้องคิด ก่อนพูดเสริม “มีพี่อยู่ แกไม่ตายหรอก รออยู่นี่สงบๆ เถอะ พี่จะออกไปข้
