างนอก”
“พี่ต้าซานจะไปไหน? ฝนตกนี่…”
ทว่าเฉินต้าซานวิ่งออกไปแล้ว
วันนี้หวงเหรินไม่เห็นเฉินต้าซาน ข้างนอกครึกครื้น เหมือนเจิ้งเหว่ยสั่งการแล้ว หวงเหรินได้ยินรางๆ ว่ามีคนหายไป รวมถึงมีคนไปหยิบปืนอะไรพวกนี้…
วันที่สอง เฉินต้าซานกลับมา หน้าซีดขาวเล็กน้อย แต่กลับยิ้มดีใจมาก ตอนนั้นหวงเหรินไข้ขึ้นสูง ดวงตาพร่าเลือนนิดๆ เฉินต้าซานตบหน้าอกหวงเหรินพลางว่า “ดวงแกดีนะ และก็แข็งพอ ไม่ตายหรอก”
จนหวงเหรินตื่นมาอีกครั้ง เขารู้สึกตัวเบา วิ่งไปตบบ่าเฉินต้าซานแล้วพูดด้วยความตื่นเต้น “พี่ต้าซาน ผมหายดีแล้ว! ฮ่า! ไม่ตายแล้ว!”
เฉินต้าซานพยายามแสยะปากยิ้ม คิ้วขมวดแน่น แต่วินาทีที่หมุนตัวกลับมาสิ่งเหล่านี้หายไปแล้ว ก่อนสั่งสอนเหมือนกับพี่ใหญ่ในอดีตที่มีความคร่ำครึอยู่เล็กน้อย “จำเอาไว้ จากนี้ห้ามทำตามอำเภอใจ ฝนตกอย่าไปไหนสุ่มสี่สุ่มห้าอีก ถ้าไข้ขึ้นสูงอีกจะรักษายาก”
“อืม แน่นอนครับ! อ้อ พี่ต้าซาน ทำยังไงถึงรักษาผมหายดีได้?” หวงเหรินถาม
“แค่ใช้สมุนไพรพื้นบ้านนิดหน่อย ช่างมันเถอะ พี่จะออกไปเดินเล่นข้างนอก” พูดจบเฉินต้าซานก็ออกไป
หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดหวงเหรินก็รู้ว่าเฉินต้าซานช่วยเขาได้อย่างไร เฉินต้าซานแอบลงเขาเข้าไปในเมือง เสี่ยงตายซื้อยากลับมาจากร้านขายยา แต่ระหว่างทางถูกเผยตัว ถูกยิงที่หลังสองนัด…ถ้าไม่ใช่เพราะดวงดี ได้เจิ้งเหว่ยที่ลงเขามาตามหาทั้งแบกทั้งลากกลับมาล่ะก็ เกรงว่าคงตายไปแล้ว
ตอนนั้นหวงเ
