หรินร้องไห้ เขาไม่รู้ว่าจะแสดงความซาบซึ้งใจของตนอย่างไร ได้แต่พูดอยู่กับเฉินต้าซานอยู่ตลอดว่า “พี่ใหญ่ ขอบคุณครับ…”
เฉินต้าซานกลับยิ้มตอบว่า “แกเรียกฉันพี่ใหญ่ ฉันก็ต้องปกป้องแกสิ เอาล่ะ แกไม่เป็นอะไร ฉันก็ไม่เป็นอะไร นี่ไม่ใช่เรื่องดีรึไง?”
พอเห็นรอยยิ้มของเฉินต้าซาน หวงเหรินสาบานในใจว่าเขาก็จะปกป้องเฉินต้าซานเช่นกัน!
เด็กแดงเห็นถึงตรงนี้ถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยด้วยความตื้นตันใจนิดๆ “มนุษย์เปราะบางจริงๆ…”
ฟางเจิ้งไม่แสดงออกว่าเห็นด้วย และก็ไม่คัดค้าน
ภาพเปลี่ยนไปอีก ห่ากระสุนปืนใหญ่เต็มฟ้า มืดฟ้ามัวดินไปหมด ไม่รู้ว่ากระสุนตกลงพื้นเท่าไร ดินโคลนปะปนไปด้วยเลือดสด ระเบิดผืนฟ้าจนขุ่นมัว หวงเหรินกับเฉินต้าซานที่นอนหมอบอยู่ในสนามเพลาะรู้สึกแค่ว่าแผ่นดินสั่นไหว ราวกับจะทำลายล้างโลก
แต่สองคนนี้ยังคงเบิกตากว้าง กอดปืนในมือไว้แน่น นั่งอยู่ตรงนั้นนิ่งๆ รอคอยการบุกของศัตรูหลังห่ากระสุนปืนใหญ่ผ่านไป!
เห็นได้ชัดมากกว่าตอนนี้หวงเหรินกลายเป็นทหารแท้จริงแล้ว ไม่กลัวอีก ไม่ลนลานอีก แต่ใจนิ่งอย่างยิ่ง แววตาแน่วแน่
ฟางเจิ้งยืนอยู่ตรงหน้าหวงเหริน เงยหน้ามองเห็นรถถังแล่นเข้ามาไกลๆ ห่ากระสุนปืนใหญ่เต็มฟ้า กองทหารรัสเซียบุกเข้ามา
เห็นดังนั้นเด็กแดงพูดด้วยความตกใจ “นี่คือศัตรูของพวกเขา? พวกเขาใช้ของเล่นโง่ๆ สู้กับพวกเขา? พวกเขาโง่รึ?”
“พวกเขาไม่โง่ เพราะพวกเขารู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ในใจพวกเขามีการยืนหยั
