ฟางเจิ้งพูดพลางนั่งลงใต้ต้นโพธิ์
เด็กแดงตะลึงค้าง นี่จะให้เขากินให้หมดหรือ!
แต่เด็กแดงก็ต้องจำใจ สุดท้ายเป็นไงเป็นกัน นั่งลงตรงหน้าฟางเจิ้ง แต่ฟางเจิ้งเงียบ แค่นั่งมองดวงจันทร์ใต้ต้นโพธิ์
เด็กแดงแหงนหน้ามองตาม ศีรษะเล็กเท่าลูกแดงหมุนไปมาอย่างรวดเร็ว กำลังตรึกตรองว่าจะจัดการปัญหายุ่งยากตอนนี้อย่างไร
“จิ้งซิน ศิษย์ว่าบนดวงจันทร์จะมีเทพธิดาฉางเอ๋อกับกระต่ายหยกรึเปล่า?” ฟางเจิ้งพลันถาม
“มี” เด็กแดงตอบ
“อย่างนั้นเอง ศิษย์เคยเห็นเหรอ?”
“ไม่เคยเห็น แต่เคยได้ยิน”
“อาจารย์ก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน ศิษย์อย่าหยุด กินต่อไป ถ้าหิวจะเป็นผลเสียต่อร่างกาย”
เด็กแดงน้ำตาคลอ กัดไปคำหนึ่ง เคี้ยวดังกรุบๆ…
“จิ้งซิน โลกที่ศิษย์อยู่เป็นยังไงบ้าง?”
“ภูเขาสูง น้ำกว้าง ปีศาจอยู่กันเป็นกลุ่ม เทพเซียนไปได้ทุกแห่งหน พระพุทธองค์สู้สุนัขไม่ได้” เด็กแดงถือโอกาสว่าร้ายพระพุทธองค์ ก่อนรู้ตัวว่าตนพูดผิดไป เห็นฟางเจิ้งยิ้มหยีตามองมา
ฟางเจิ้งพูดยิ้มๆ “ศิษย์ รีบกินเถอะ กินเยอะๆ หน่อย”
เด็กแดงมองฟางเจิ้งก่อนมองหิน พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ ไอ้นี่รู้อยู่แล้วว่าเขาจะใช้หินตีเขา เลยจงใจหลอกเขาอย่างโจ่งแจ้ง!
แต่รู้แล้วอย่างไร? เด็กแดงไม่กล้าเปิดโปง ขืนเปิดโปงไป นั่นก็จะใช้การกินหินแก้ปัญหาไม่ได้ ดังนั้นเลยได้แต่น้ำตาคลอกินต่อไป แถมยังถูกฟางเจิ้งกดขี่ให้กินอีกสองคำ
“ศิษย์ อาจารย์ได้ยินมาว่าศิษย์ถูกพระโพธิสัตว์กวนอิมพาตัวไปตั้งเมื่อนา
