นมาแล้ว ทำไมนานขนาดนี้แล้วพระโพธิสัตว์ถึงยังสั่งสอนอะไรศิษย์ไม่ได้เลย?” ฟางเจิ้งถาม
“อาจารย์ ท่านคิดมากไปแล้ว พระโพธิสัตว์พาข้ากลับทะเลใต้ไม่ได้นานมาก แค่พันกว่าปีเอง…แต่นางเข้าฌานสมาธิพันกว่าปี จะมีเวลามาสนใจข้าหรือ?” เด็กแดงเบะปากพูด
ฟางเจิ้งงุนงง คนธรรมดาไม่เข้าใจโลกของเทพเซียนจริงๆ แต่ก็ยังถามด้วยความแปลกใจ “พระโพธิสัตว์เป็นคนยังไง?”
เด็กแดงคึกคักขึ้นมา ดวงตาโตกลอกไปมา “เก่งกาจ เขาสูงใหญ่น่าเกรงขามแข็งแกร่ง มีกล้ามเนื้อทั้งตัว หน้าอกเจริญมากเป็นพิเศษ ไว้หนวดเคราและจอนผม ดวงตาโต…”
ฟางเจิ้งได้ยินดังว่าก็มีเส้นสีดำขึ้นมาตรงหน้าผาก หยิบหินใหญ่ที่นั่งอยู่ขึ้นมาวางไว้ตรงหน้าเด็กแดงดังปัง
เด็กแดงงุนงง “อาจารย์ ท่านจะทำอะไร? ศิษย์มีที่นั่งแล้ว”
ฟางเจิ้งยิ้มนิดๆ “ไม่มีอะไร อาจารย์รู้ว่าศิษย์กินได้ กลัวว่าของว่างนั่นจะกินไม่อิ่ม เลยเพิ่มอาหารให้อีก”
เด็กแดงมองฟางเจิ้งก่อนมองหิน แล้วกระแอมไอ “อาจารย์ ความจริงพระโพธิสัตว์อบอุ่นมาก อ่อนโยนเหมือนกับแสงตะวัน ยิ้มเมตตามาก อ่อนหวาน สวยเพียบพร้อม ใจกว้างแต่จริงจัง ทำให้เกิดความเคารพยำเกรง…”
ฟางเจิ้งถึงพูดอย่างพอใจ “พูดได้ดีมาก แต่ศิษย์ออกนอกเรื่องแล้ว กินอาหารว่างเถอะ”
เด็กแดงพูดสะอื้น “อาจารย์ ศิษย์กินอิ่มแล้ว พวกเราค่อยๆ กินวันพรุ่งนี้ได้หรือไม่?”
“ก็ได้ อาตมาจะไปสวดมนต์” ฟางเจิ้งยืนขึ้นสบายๆ แต่ขากลับตึง ก้มหน้ามองเห็นเด็กแดงดึงกางเกงเขาไว้ พ
