ยหน้าแดงว่า “ดูวิชาตักข้าวของข้า!” พูดจบก็หยิบชามใบหนึ่ง หย่อนก้นนั่งบนฐานเตา เขาไม่ลงมาแล้ว แต่เริ่มกินตรงนั้นเลย
หมาป่าเดียวดายพูดทันที “ว้าว อภินิหารเจ๋งโคตร ฉันยังทำไม่ได้เลย ลิง นายทำได้รึเปล่า?”
น่าเสียดาย ด้วยความที่ต่างเผ่าพันธุ์กัน เจ้าลิงไม่เข้าใจว่าหมาป่าเดียวดายพูดอะไร แต่อยู่ด้วยกันมานานก็พอเข้าใจความหมายของหมาป่าเดียวดายบ้าง จึงตอบกลับ “เป็นอภินิหารความยากระดับสูงมาก เหมือนว่าฉันจะทำได้เหมือนกัน…”
กระรอกพูดตาม “ฉันก็ทำได้เหมือนกัน!”
เด็กแดงอายจนหน้าแดงไปหมด เหมือนกับหัวผักกาดสีแดงหัวใหญ่
ฟางเจิ้งไม่สนใจ นั่งลงมองพลางหัวเราะเบาๆ ถึงเขาไม่มีใบชา แต่เอาหน่อไม้มาหักเป็นชิ้นเล็กๆ โยนไปในชาม ดื่มคู่กับน้ำบริสุทธิ์ เมื่อดื่มจะมีรสชาติอีกแบบ เขาจิบชา นั่งดูละคร มีอิสระหายห่วง…
เด็กแดงกินไปชามหนึ่งแล้วพลันพบว่าสถานการณ์ผิดแปลกไป ฤทธิ์หายไปแล้ว ในท้องไม่มีอัคคีฌาน เขาจะผลาญข้าวผลึกในท้องได้อย่างไร? ถ้าผลาญไม่ได้ ดูจากข้าวผลึกหนึ่งหม้อแล้ว เด็กแดงรู้ทันทีว่าภารกิจนี้ค่อนข้างยากแล้ว…
“จิ้งซิน สู้ๆ อาจารย์ไม่ไร้ความเป็นธรรมกับท้องของนายหรอก กินหมดหม้อนี้แล้ว อาจารย์จะหุงให้อีกหม้อ! แน่นอนว่าห้ามสิ้นเปลืองเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น หึๆ…เกรงว่าเย็นนี้อาตมาคงจะอดใจสวดมนต์สนทนาธรรมไม่ได้แน่ๆ…” ฟางเจิ้งลากเสียงยาว แต่กลับคิดในใจว่า ‘เด็กดื้อ? คิดว่าจะมีเด็กที่ดื้อกว่าอาตมาตอนเด็กอีกเหรอ? จะส
