อนเด็กดื้อต้องใช้วิธีของเด็กดื้อ! ไม่มีอภินิหาร ใครจะกลัวใครกันล่ะ?!’
ตอนฟางเจิ้งยังเด็กเขาเป็นราชาในหมู่เด็ก ตอนนั้นทุกคนไม่แบ่งชนชั้นกัน เขาใช้ความดื้อที่สุดสร้างชื่อเสียงไปหลายหมู่บ้าน แต่ต่อมาพอเข้าเรียนแล้ว นักเรียนเริ่มแบ่งชนชั้นสูงต่ำกัน ปัญหาส่วนตัวของฟางเจิ้งเริ่มถูกเปิดเผยออกมา ดังนั้นชีวิตจึงไม่เป็นดังหวังนัก แต่ถ้าอ้าปากด่าแม่ ใครจะกล้าเหิมเกริมกับเขา แถมยังเคยทำเรื่องพวกทุบอิฐจากข้างหลังหรือหันมาหวดไม้กระบองมาไม่น้อยอีก
พอนึกถึงเรื่องไม่ถูกต้องของตัวเองในวัยเด็ก ฟางเจิ้งอดส่ายหน้าไม่ได้ บางครั้งก็ต้องขอบคุณระบบจริงๆ ถ้าไม่ได้ระบบใช้ฟ้าผ่ามาขู่ขวัญเขา ตอนนี้เขาอาจพูดได้เต็มปากว่า ‘ใช้ชีวิตระยำหมา’ ไปแล้ว
ถึงจิตใจดี แต่บางสิ่งในเนื้อแท้กลับเปลี่ยนไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
ทว่าตอนนี้หรือ…ฟางเจิ้งพอใจกับการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ของตนมาก ด้วยปัจจัยตอนนี้ ถ้าสึกไปอย่างน้อยก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่สุภาพมีมารยาทคนหนึ่งล่ะมั้ง…คิดได้ดังนั้นฟางเจิ้งก็อดยิ้มไม่ได้
เด็กแดงที่กำลังพยายามกินชำเลืองมองฟางเจิ้ง เห็นฟางเจิ้งกำลังยิ้มอยู่ตรงนั้น จึงเกิดเพลิงสุมในใจ มั่นใจแล้วว่าเป็นฝีมือไอ้สารเลวหัวโล้นนี่ ทำให้เขาไม่มีฤทธิ์เดช ทำให้หน้าแตก!
ช่วยไม่ได้ ในเมื่อไม่มีฤทธิ์แล้ว เด็กแดงไม่กล้ากำเริบเสิบสานกับฟางเจิ้ง ได้แต่กินต่อด้วยความกลุ้มใจ ทว่ากินไปสองชามก็ยังเหลืออีกหม้อใหญ่ จะกินได้อย่างไรล่ะ!
“จิ้งซ
