ิน นายต้องรีบกินหน่อยนะ” ฟางเจิ้งเอ่ยเตือน
เด็กแดงกลอกตา มองลิงหมาป่าเดียวดายและกระรอก ก่อนพลันเกิดความคิด เอ่ยขึ้นว่า “พวกเจ้าสามตัวหิวหรือไม่ ถ้าหิว มหาราชา…อะแฮ่ม ศิษย์พี่จะไม่ถือสาแบ่งให้พวกเจ้าสักเล็กน้อย เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมอาจารย์เดียวกัน ควรจะดูแลซึ่งกันและกัน ไม่ต้องเกรงใจ มากินด้วยกันเถอะ”
แต่สัตว์สามตัวมองตากัน ไม่ต้องมองฟางเจิ้งก็พากันส่ายหน้าแล้ว! น่าตลก ไอ้เด็กนี่มาวัดเอกดรรชนีแล้วก็พ่นไฟ ต่อยตีหมาป่า เอะอะก็จะกินข้าวหนึ่งหม้อ! กว่าจะหาโอกาสจัดการเจ้านี่ได้ไม่ง่ายเลย ต่อให้พวกมันหิวก็จะให้ฝ่ายตรงข้ามกินข้าวหนึ่งหม้อให้หมด!
เวลานั้นหมาป่าเดียวพูดอย่างมีเลศนัย “ฉันไม่หิว นายกินเยอะๆ เถอะ หิวขนาดนั้น ควรจะโทษเจ้าอาวาสมากกว่าที่ไม่ให้ข้าวนายกิน ทารุณเด็กน้อย แต่ฉันต้องขอเตือนนายนะว่าพวกเราเข้าวัดก่อนนาย ดังนั้นนายควรเรียกพวกเราว่าศิษย์พี่!”
เด็กแดงโกรธแล้ว “ถุย! เจ้านี่มัน…”
“อมิตาพุทธ!” ฟางเจิ้งได้ยินเด็กแดงจะด่าแม่ จึงสวดไปบทหนึ่งทันที
เด็กแดงกัดฟันกลืนคำพูดต่อมากลับไป ก่อนจะแค่นเสียง “อาจารย์ ท่านคงไม่รับเดรัจ…เอิ่ม รับสัตว์สามตัวนี้เป็นศิษย์ใช่ไหม?”
ฟางเจิ้งยิ้มน้อยๆ ถามกลับว่า “มีอะไรไม่ได้กัน? ทุกสรรพสัตว์มุ่งสู่ความดีได้ พวกเขามีใจใฝ่ธรรมะ ทำไมจะรับไม่ได้?”
เด็กแดงถามด้วยความไม่ยอม “ถ้าอย่างนั้นนามทางธรรมของพวกมันคือ?”
ลิงหมาป่าเดียวดายและกระรอกมองฟางเจิ้งด้วย
