“เฮ้ย เด็กนี่โหดชะมัด แต่ตัวแค่นี้โหดไปจะมีประโยชน์อะไร? ท่านหมาป่าตบทีเดียวคงกระเด็นไปสิบกว่าเมตร!” หมาป่าเดียวดายหัวเราะเบาๆ
เด็กแดงหูกระดิก ยิ้มให้หมาป่าเดียวน้อยๆ หมาป่าเดียวดายเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี แต่อีกฝ่ายเป็นเด็กน้อย ส่วนมันเป็นผู้ปกปักวัดเอกดรรชนีหมายเลขหนึ่ง มีอะไรน่ากลัว?
ทว่าต่อมาหมาป่าเดียวมองอะไรไม่ชัดเลย รู้สึกแค่ว่าเหมือนถูกรถไฟชนหน้า จากนั้นลอยลิ่วข้ามกำแพงวัด ไปตกนอกกำแพงดังโครม…
เด็กแดงหัวเราะหึๆ “อย่าคิดว่าข้ามหาราชาไม่เข้าใจภาษาสัตว์! ไอ้ลูกหมาป่ากล้าเรียกตัวเองว่าท่านต่อหน้าข้า? ถ้าไม่เห็นแก่หน้าไอ้ลา…ข้าคงตบเจ้าตายเอามาตุ๋นซุปกินแล้ว!”
ฟางเจิ้งมองหมาป่าเดียวดายที่ลอยออกไป อดด่าทอในใจไม่ได้ว่า ‘เด็กธรรมดา? ระบบ ฉันล่ะอยากด่าโคตรตระกูลนายนัก…’
ผู้ปกปัดวัดถูกอัดแล้ว แน่นอนว่าฟางเจิ้งมองเฉยไม่ได้จึงแค่นเสียงหึ “เด็กแดง ในเมื่อนายเข้าวัดเอกดรรชนีของอาตมาแล้ว นับจากวันนี้ไปห้ามทำชั่ว ห้ามใช้พลังโดยที่อาตมาไม่อนุญาต ถ้าอาตมาเห็นครั้งเดียว หึๆ จะลงโทษทวีคูณ! อีกอย่างจะทวีคูณไปไม่มีสิ้นสุด นายอยากเจ็บจนทุกข์ไปทั้งชีวิตก็ลองดู! อ้อ อาตมาขอเตือน อาตมาควบคุมระดับความเจ็บปวดได้ ความเจ็บเมื่อครู่เพียงแค่เจ็บเบาๆ อาตมายินดีถ้านายจะท้าทายระดับที่มากกว่านี้!”
พอเด็กแดงได้ยินว่าความเจ็บปวดก่อนหน้านี้เบาที่สุดก็ตัวสั่น แต่จะให้เชื่อฟังเณรแบบนี้? เขาไม่ยอม! ดวงตาโตกลอกไปมา กำลังต
