รึกตรองว่าจะหาโอกาส อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายไม่สนใจและไม่ทันระวังลงมือแทงให้ตายดีหรือไม่? เมื่อคิดหาวิธีได้แล้ว เด็กแดงจึงตอบหน้าเรียบๆ “ข้ายอมแล้วไต้ซือ! จากนี้จะไม่ทำชั่วอีก!”
ฟางเจิ้งถึงพยักหน้าอย่างพอใจ นึกลำพองใจ เด็กแดงเอ๋ย! ปีศาจที่ซึงหงอคงยังจัดการไม่ได้ หนึ่งในเด็กสองคนที่จัดการยากที่สุดในไซอิ๋ว! กลับถูกเขากำราบ! จึงสุขใจมาก แต่เขาก็ยังคงจับตามอง ตอนแรกเด็กแดงถูกพระโพธิสัตว์กวนอิมกำราบก็ยังก่อกบฏ
“ไม่ต้องกังวล ทุกอภินิหารของเขาไม่มีผลกับนาย อีกอย่าง นายถอนความสามารถของอภินิหารเขาได้ตลอดเวลา” ระบบเอ่ยขึ้นในฉับพลัน
ฟางเจิ้งได้ยินดังว่าก็ร้องดีใจอยู่ภายใน “ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้? รู้อย่างนี้แต่แรกนะ…เหอะๆ…อาตมาจะตีสักสิบที!”
แต่ก็เป็นอย่างนี้ไป ในเมื่อเด็กแดงเชื่อฟัง ฟางเจิ้งก็สบายใจ ตอนนี้หมาป่าเดียวดายกลับมาแล้ว หน้าเทาเปื้อนดิน พอเข้ามาก็ร้องเสียงดัง “เจ้าอาวาส ท่านสนใจหน่อยได้ไหม? เด็กนี่โหดไปแล้ว! ต่อยตีคนอื่น เห็นไหม? ไม่ใช่ ต่อยตีหมาป่า เขาต่อยหมาป่า! ต่อยหมาป่าของท่าน จะไม่สนใจหน่อยเหรอ?”
“หุบปาก ถ้ากล้าพูดจาไร้สาระอีก ข้าจะตุ๋นเจ้า!” เด็กแดงถลึงตามอง หมาป่าเดียวกายตกใจจนวิ่งไปหลบหลังฟางเจิ้ง ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นจึงส่ายหน้า เจ้านี่เป็นแบบอย่างของคำว่าข่มเหงคนที่อ่อนแอกว่า แต่กลัวคนที่มีอำนาจกว่า! จะหวังให้มันปกป้องวัดก็คงพึ่งพาไม่ได้จริงๆ
แต่ฟางเจิ้งก็ยังต่อว่าเด็กแดง “
