ม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต อาตมาจะให้โอกาสนายเรียงคำพูดใหม่อีกครั้ง เด็กน้อย คว้าโอกาสไว้ ไม่อย่างนั้นอาตมาจะสวดเล่นๆ หนึ่งวัน”
“เจ้า…” เด็กแดงโกรธจนตาแดงก่ำ จ้องฟางเจิ้ง เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเฉยเมยฟางเจิ้งแฝงไว้ด้วยความหมายว่าฉันกำลังรังแกนายอยู่ สุดท้ายจึงกัดฟันพูด “ชื่อนี้ก็ไม่เลว…”
“นายว่าไงนะ? อาตมาได้ยินไม่ชัด พูดดังๆ หน่อย” ฟางเจิ้งยิ้ม
“เจ้าอย่ารังแกคนอื่นให้มากนัก!” เด็กแดงโมโห
ฟางเจิ้ง “ช่างเถอะ อาตมาสวดมนต์ดีกว่า คืนนี้ยาวๆ ไป สวดหนึ่งคืนเป็นการอุ่นเครื่อง”
“ชื่อนี้ไม่เลว!” เด็กแดงกลั้นน้ำตาตะโกนเสียงดัง
“เพิ่งจะเชื่อฟังเรอะ ช่างเถอะ โก่วต้านเป็นชื่อภายในของพวกเรา ส่วนชื่อข้างนอก…ตามลำดับของวัดเอกดรรชนีคืออี้ ฟาง จิ้ง ถู่ หยวน หมิง จิ้ง จื้อ เต๋อ ซิง ฝู เสียง[1] ลำดับของอาตมาคือฟาง ลำดับของนายคือจิ้ง อาตมาหวังว่าจากนี้นายจะชะล้างความผิดในใจได้ นามทางธรรมของนายคือ จิ้งซิน[2]!” ฟางเจิ้งพูดด้วยหน้าเคร่งขรึม นามทางธรรมจะตั้งกันมั่วๆ ได้อย่างไร? ก่อนหน้านี้แค่หยั่งเชิงเด็กแดงก็เท่านั้น ความผิดบาปในใจเด็กแดงหนักเกินไป ฟางเจิ้งต้องหาเหตุผลให้เขาแสดงออกมาแล้วค่อยขัดเกลา พูดตรงๆ คือต้องเคาะตีเด็กคนนี้ตลอด ไม่อย่างนั้นถ้าเด็กนี่ดื้อขึ้นมา นั่นเทียบไม่ได้กับเด็กดื้อธรรมดา
เด็กแดงได้ยินนามทางธรรมก็คิดว่าไม่เลว อย่างน้อยก็ดีกว่าโก่วต้าน เด็กแดงจึงพูดว่า “อันนี้ก็ใช้ได้…”
“อืม?” ฟางเจิ้งเหลือบต
