“นายช่วยซุนเหมิงเหมิง นี่คือคุณูปการ แถมด้วยบุญกุศลไม่น้อย จับรางวัลหนึ่งครั้งได้ แตหลังจากนั้นนายส่งภาพเหมือนของคนขายเด็กให้ลวี่เหลียง คดียังไม่จบ ต่อไปยังมีเรื่องอื่นๆ เกิดขึ้นตามมาอีก ถ้าคนขายเด็กพวกนั้นถูกจับได้ ถ้าช่วยเด็กออกมาได้ บุญกุศลเหล่านี้จะรวมเข้าไปในเรื่องครั้งนี้ด้วย แต่ว่าถ้านายเลือกจับรางวัล นั่นหมายความว่านายยอมรับว่าเรื่องครั้งนี้จบแล้วเอง บุญกุศลจากนี้จะไม่เกี่ยวกับนายแล้ว” ระบบตอบเนิบๆ
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้นพลันอึ้งไป ไม่นึกเลยว่าจะเป็นแบบนี้! แต่ว่าฟางเจิ้งฟังยังไงก็รู้สึกเหมือนว่าระบบกำลังหลอก! เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้รางวัลเขา! สวัสดิการดีๆ แบบนี้มีแต่คนโง่ที่จับรางวัลตอนนี้!
ถึงจะตำหนิอยู่ในใจ แต่เขาก็ล้มเลิกความคิดจะจับรางวัลแล้ว
กลับขึ้นเขามา ฟางเจิ้งยังไม่เข้าวัดก็ได้กลิ่นหอมสดชื่น นั่นคือกลิ่นหอมหน่อไม้!
“เจ้าสองตัวนี้ อาตมาเสี่ยงชีวิตช่วยคน แต่พวกมันกินมื้อใหญ่?!” ฟางเจิ้งโกรธแล้ว
หมาป่าเดียวเห่า “ไร้ความยุติธรรมที่สุด! ไร้กฎหมายบ้านเมือง! เจ้าอาวาส ท่านต้องสั่งสอนพวกมัน!”
“พวกมัน? วัดเรานอกจากลิงแล้วยังมีใครอีกเหรอ?” กระรอกพลันมุดหัวออกมาจากอกเสื้อฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งชะงักงัน เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ากระรอกตามพวกเขาไปด้วย เพียงแต่ว่าระหว่างทางเหมือนจะทำอะไรไม่ได้…ฟางเจิ้งถาม “กระรอก ที่ผ่านมานายทำอะไรอยู่?”
“ฉันตามพวกนายไปช่วยเหมิงเหมิงไง? แต่พวกนายวิ่งเร็วขนาดนั
