หวังเจี่ยกับผู้หญิงไฝดำมองตากันแวบหนึ่ง รู้สึกมีบางอย่างผิดปกติ แต่พอนึกย้อนดีๆ กลับไม่มี สองคนกลับมาถึงเมืองชุนอย่างราบรื่น ครู่เดียวก็มีคนมารับเด็กไป ที่เหลือไม่เกี่ยวกับพวกเธอแล้ว รอรับเงินเท่านั้น ยิ่งคิดยิ่งพบว่าความทรงจำเมื่อครู่เลือนราง ความทรงจำตอนนี้ต่างหากที่ของจริง
หวังเจี่ยมองเวลา ขมวดคิ้วว่า “ป่านนี้แล้วทำไมยังไม่มา? ไม่มารับสินค้ารึไง?”
ฟางเจิ้งที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นถึงรู้ว่าคนเหล่านี้นัดเวลาส่งมอบเร็วกว่าที่เขาคิด ดังนั้นจึงส่งคนรับของมาทันที
สิ้นเสียงก็มีคนเคาะประตู ฟางเจิ้งเงยหน้ามองบานประตู เขาก็อยากรู้ว่าคนรับของในใจหวังเจี่ยคือคนแบบไหนกันแน่!
หวังเจี่ยเดินไปที่ประตู กระซิบถาม ในความคิดย่อมปรากฏคำตอบที่คาดหวัง ฟางเจิ้งดึงออกมา ให้คนข้างนอกพูด
หวังเจี่ยถอนหายใจโล่งอก เปิดประตูออก ในที่สุดฟางเจิ้งก็เห็นหน้าตาคนที่มาอย่างชัดเจน นั่นคือผู้หญิงวัยรุ่นสวมชุดทันสมัย ถ้าเดินบนถนนจะเป็นผู้หญิงสาวสวย เพียงแต่ฟางเจิ้งไม่คิดเลยว่าผู้หญิงแบบนี้จะทำเรื่องระยำแบบนี้!
“อู๋ คุณมาสักทีนะ ของอยู่นั่น อะ…เอาไป…ทำไมฉันรู้สึกเวียนหัว…” หวังเจี่ยกำลังพูดพลันกุมหัวหมุนอยู่กับที่ ก่อนตาเหลือกล้มลงกับพื้น
ขณะเดียวกันความฝันแตกเป็นเสี่ยงๆ ฟางเจิ้งมองหวังเจี่ยที่เสียชีวิตเพราะเลือดหมดตัว และยังมีผู้หญิงไฝดำที่สิ้นใจไปก่อนแล้วพลางส่ายหน้าเบาๆ ประนมสองมือสวดเงียบๆ “อมิตาพุทธ ฆ่าก็คือไม
