แห้งๆ
“ไป กลับหมู่บ้านเอกดรรชนี!” ลวี่เหลียงวิ่งไปข้างนอก เขาอยากรู้มากว่าคนในภาพสเก็ตช์นี่จะใช้คนขายเด็กสองคนนั่นหรือไม่! ถ้าใช่ เขาก็ไม่ได้หลอน แต่พระพุทธองค์แสดงอิทธิฤทธิ์จริงๆ! ถ้าไม่ใช่…ก็ถือว่าเป็นภาพหลอน
หวังโอ้วกุ้ยเห็นดังนั้นจึงวิ่งตามไปด้วยความจำใจ สองคนต่างขี่รถจักรยานยนต์รีบกลับหมู่บ้านเอกดรรชนี
ตอนที่ลวี่เหลียงนำภาพสเก็ตช์ส่งให้ซุนเหมิงเหมิงดู ซุนเหมิงเหมิงตกใจจนเข้าไปหลบหลังซุนเฉียนเฉิง ก่อนร้องไห้เสียงดัง “พ่อ หนูกลัว…ใช่พวกเขา ฮือๆ…เหมิงเหมิงไม่อยากได้ของพวกเขา ฮือๆ…”
ซุนเฉียนเฉิงเข้าไปกอดซุนเหมิงเหมิงขึ้นมาหยอกล้อ “เหมิงเหมิงเด็กดี ไม่เป็นไรนะ นี่คือภาพ ไม่ใช่คน”
ลวี่เหลียงได้ฟังดังนั้นประหนึ่งโดนฟ้าผ่า ของจริง! ถึงก่อนหน้านี้เขาจะทำอะไรไว้มาก แต่ก็ทำด้วยความคิดที่ไร้ความหวังมาตลอด ไม่นึกเลยว่าความฝันนั่นจะเป็นของจริง…นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
ทว่าลวี่เหลียงก็ยังตั้งสติกลับมา ถาม “เหมิงเหมิงกลับมาได้ยังไงครับ? สองคนนั่นเกิดอุบัติเหตุบนถนนตายไปแล้ว เด็กคนนี้เหมือนจะไม่บาดเจ็บด้วย…” ลวี่เหลียงมองซุนเหมิงเหมิงกับซุนเฉียนเฉิงด้วยความสงสัย
ซุนเฉียนเฉิงส่ายหน้า “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอวิ่งออกมาจากในห้อง พวกเพื่อนบ้านเห็นเลยบอกผม ไม่อย่างนั้นผมคงออกไปตามหานอกหมู่บ้านนานแล้ว” พูดถึงตรงนี้ในใจซุนเฉียนเฉิงนึกหวาดกลัว ถ้าเกิดอะไรกับลูกสาวน่ารักแบบนี้จริงๆ เขาคงตรอมใจ วิน
