ิบภาพสเก็ตช์ที่วาดโครงร่างอย่างรวดเร็วให้ลวี่เหลียงดู
ลวี่เหลียงปรบมือ เอ่ยขึ้น “เฮ้ย! เหมือนมาก! หน้าตาแบบนี้เลยครับ แต่หน้าผอมไปหน่อย”
ลวี่ฮุยพยักหน้า แก้เสร็จแล้วหยิบมาใหม่ “เป็นยังไง?”
“ไม่ผิด สองคนนี้แหละ! พ่อ ครั้งนี้ผมยอมพ่อจริงๆ ผมจะเอาไปนะ” ลวี่เหลียงพูดพลางหยิบภาพสเก็ตช์วิ่งไป
ลวี่ฮุยด่ายิ้มๆ ข้างหลัง “ไอ้ลูกคนนี้ ครั้งหน้าไปหาคอมเน่าๆ ของแกเลย! อย่ามาหาฉัน!”
“คอมไม่ไหวหรอก ต้องพึ่งพ่อนี่แหละ ฮ่าๆ…” ลวี่เหลียงหัวเราะเสียงดัง
ในที่สุดลวี่ฮุยก็ยิ้มปลื้มใจ วาดภาพสเก็ตช์มาทั้งชีวิต เคยมีคนนับถือ เคยโดนคนดูถูก เขาไม่สนใจ แต่ลูกชายตนกลับไม่สนใจงานของเขามันทำให้เขาทุกข์ใจมาก! ในที่สุดก็มีวันนี้ วันที่ใช้ศักยภาพของตนสยบลูกชาย ความรู้สึกนี้ดีจริงๆ…
ลวี่เหลียงกลับไปสถานีตำรวจ ส่งภาพสเก็ตช์สองภาพนี้ไป เห็นเพื่อนร่วมงานเดินออกมาตบบ่าเขา “ถ้านายมองไม่ผิด สองคนนี้น่าจะตายแล้ว เมื่อกี้เกิดอุบัติเหตุ สองคนนี่ตายแล้ว แต่ไม่มีเด็กคนนั้นที่นายว่านะ…”
ลวี่เหลียงงุนงง จะเป็นไปได้อย่างไร? หรือว่าที่เขาเห็นก่อนหน้านี้จะเป็นภาพหลอนจริงๆ?
ยามนี้เองหวังโอ้วกุ้ยมา พอเข้ามาก็ตะโกน “ลวี่เหลียง หาเจอแล้ว! เหมิงเหมิงบอกว่าผู้หญิงสองคนนี่ส่งลูกอมให้เธอ พอกินแล้วไม่รู้สึกอะไรเลย”
“ผู้หญิงสองคน? หน้าตาอย่างนี้รึเปล่า?” ลวี่เหลียงหยิบภาพสเก็ตช์ออกมา
“คุณถามผมผมจะไปถามใครล่ะ? ผมไม่เคยเห็น…” หวังโอ้วกุ้ยยิ้ม
