นี้เองฟางเจิ้งกัดฟัน “หวังว่าดวงจะไม่แย่เกินไปนะ อิทธิวิถี เปิด!”
ต่อมามีอักษรใหญ่สีทองเพิ่มมาในความคิดฟางเจิ้ง ‘ย่อแผ่นดินเป็นนิ้ว!’
ฟางเจิ้งมองแวบแรกพลันยิ้มร่า หัวเราะเสียงดัง “ไม่อยากเชื่อว่าจะได้อภินิหารนี้ ฮ่าๆ…ใช้ได้! เจ้าหมาป่า วิ่งไปเลย! อาตมาจะตามไป! เจ้าลิง นายกลับวัดไปเฝ้าบ้าน”
ไม่ว่ายังไงลิงก็วิ่งเร็วไม่เท่าหมาป่าเดียวดาย ตามไปไม่มีประโยชน์มากนักจึงพยักหน้าแล้วกลับไป ส่วนกระรอก เจ้านี่เกาะหูฟางเจิ้งไว้แน่น เห็นได้ชัดว่ามันไม่อยากกลับ แต่อยากร่วมขบวนการช่วยเหมิงเหมิง
ฟางเจิ้งคิดว่ากระรอกตามมาอาจจะมีประโยชน์จึงให้ตามไปด้วย
“เจ้าอาวาสตามมา!” หมาป่าเดียวดายเอ่ยจบก็พุ่งทะยานไป
ฟางเจิ้งสูดลมหายใจเข้าลึก สี่อักษรใหญ่ในความคิดเปล่งแสงทองวูบวาบ เขายกเท้าเดินหน้า รู้สึกเพียงว่าเสียงสายลมรอบกายดังสนั่น ความเร็วน่าตกใจ! ทว่าในสายตาเขา เขากำลังเดินอยู่เท่านั้น เดินไปทีละก้าวเหมือนไม่เร็ว ความรู้สึกนั้นราวกับกำลังขับรถเร็ว สองข้างเป็นกระจกลดความเร็ว มองไปข้างนอกยังคงนิ่งๆ แต่จีวรกลับปลิวไสวตามสายลม เห็นได้เลยว่าเขาเดินเร็วมาก!
วันนี้เจียงเยี่ยอารมณ์ดี ออกมาเที่ยว กินปิ้งย่าง รู้สึกว่าช่วงนี้ชีวิตสุขสบายขึ้นเรื่อยๆ ขณะขับรถกลับนั้นพลันมีบางสิ่งเพิ่มมาในกระจกมองหลัง ตนเป็นคนขับรถมือเก๋าที่มีมาตรฐาน มีทักษะตาดูหกทาง! ตอนนี้เองเขานำความสามารถในอาชีพนี้ออกมาใช้ มองเร็วๆ ปราดเดียวให้มั่นใ
