หมาป่าเดียวดายเร่งความเร็วอีก เพิ่มความเร็วอีก!
ไปๆ กลับๆ หลายครั้ง เจียงเยี่ยร้องขึ้นราวกับเห็นผี “เวร! หมาบ้านี่วิ่งถึงร้อยยี่สิบห้าแล้ว! ผมฝันไปรึเปล่าวะ?”
ผู้หญิงชิดเบาะหลังแน่น ร้องด้วยใบหน้าซีดขาวยิ่ง “ช้าหน่อย ช้าหน่อย…”
ขณะเดียวกันข้างๆ ไร่นาข้างหน้า มีพ่อลูกคู่หนึ่งนั่งอยู่ หยิบแตงกวายาวสองลูกออกมาจากในบ่อน้ำ ลูกถามบิดา “พ่อ พ่อดูสัตว์โลกทุกวัน ผมถามหน่อยว่าบนโลกนี้สัตว์อะไรวิ่งเร็วที่สุด?”
พ่อได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะเสียงดัง “อันนี้แกล้มพ่อไม่ได้หรอกนะ อย่างอื่นไม่ว่า แต่ถ้าเป็นเรื่องสัตว์พ่อมีฝีมืออยู่บ้าง ถือว่าเป็นครึ่งผู้เชี่ยวชาญ นักศึกษาทั่วไปสู้พ่อไม่ได้ สัตว์ที่เร็วที่สุดในโลกนี้คือเสือชีตาห์ ความเร็วสูงสุดคือหนึ่งร้อยสามสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง! เป็นเจ้าแห่งความเร็วบนบก ราชันวิ่งระยะสั้น!”
ลูกจะเอ่ยชม แต่พอหันหน้าไปกลับตาค้าง ถามโดยจิตใต้สำนึก “พ่อ แล้วหมาวิ่งเร็วเท่าไร?”
“หมา? หมาเป็นขยะ พูดถึงวิ่งเหรอ ก็คงเป็นบรรพบุรุษหมาป่าของพวกมันมากกว่าที่เก่งกาจ วิ่งเร็วหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ที่สำคัญคือความอดทนของหมาป่า มันวิ่งได้เก่งมาก คนเองก็ค่อนข้างขยะเหมือนกัน วิ่งไม่เร็ว ความอดทนก็น้อย…” ขณะบิดากำลังพูดพลันได้ยินเสียงเครื่องยนต์แว่วมา จึงขมวดคิ้วด่าไป “ไอ้บ้ารนหาที่ตายไร้คุณธรรมที่ไหนวะ มาขับรถเร็วบนทางแคบๆ แบบนี้? อยากตายรึไง?”
บิดาหันไปมองก่อนตะลึงงัน!
เห็นรถกระบะแล่
