“ถ้ารีบแล้วแกจะพูดมากทำไม? รีบกลับมา!” พอลวี่ฮุยได้ยินว่ามีเด็กถูกลักพาตัวก็ตัดสายลวี่เหลียงทันที ขณะเดียวกันยังเริ่มเตรียมอุปกรณ์ทั้งหมด
ลวี่เหลียงขานรับ ก่อนรายงานไปพลางรีบกลับบ้านไปพลาง…
ฟางเจิ้งเห็นทางด้านตำรวจโอเคแล้วจึงไม่ได้อยู่ต่อ แต่พาหมาป่าเดียวดาย ลิงและกระรอกไปยังบ้านของซุนเฉียนเฉิง ซุนเฉียนเฉิงไม่อยู่บ้าน ในบ้านไม่มีคน แต่ประตูบ้านไม่ได้ล๊อก ฟางเจิ้งเข้าไปเดินรอบหนึ่ง หาของเล่นของเหมิงเหมิงส่งให้หมาป่าเดียวดาย “ครั้งนี้ต้องพึ่งนายแล้ว อย่าทำให้อาตมาผิดหวังนะ หากลิ่นนี้ให้อาตมา! หาเจอจะเพิ่มข้าวให้ หาไม่เจอหักข้าวครึ่งเดือน!”
หมาป่าเดียวดายได้ยินดังนั้นก็ตาเหลือก มันสมัครใจจะช่วยงาน แต่ไหนกลายเป็นถูกกดขี่ใช้แรงงานไปได้? แต่มันก็ยังพยายามดมกลิ่นเหมิงเหมิง ความไวต่อกลิ่นของมันดีกว่าหมาป่าและสุนัขทั่วไปมาก ร่างกายได้รับน้ำบริสุทธิ์กับข้าวผลึกชะล้างทุกคืนวัน ความสามารถจึงเหนือกว่าหมาป่าตัวอื่นในเผ่าพันธุ์เดียวกัน เพียงดมครั้งเดียวก็จำกลิ่นนี้ได้
หมาป่าเดียวดายดมกลิ่นแล้ววิ่งออกไปทันใด ฟางเจิ้งตามไป หลังดมกลิ่นอยู่หน้าหมู่บ้านแล้วก็เริ่มเลาะไปตามริมหมู่บ้าน ผ่านแม่น้ำ ผ่านถนนบนที่นา ถึงตรงนี้หมาป่าเดียวดายเงยหน้าขึ้นมองทอดไกล “พวกเขาน่าจะนั่งอยู่บนรถ เจ้าอาวาส ถ้าฉันวิ่งท่านจะตามทันไหม?”
ฟางเจิ้งอึ้งงัน นึกถึงความเร็วของหมาป่าเดียวดายแล้ว เหมือนว่าจะ…ห่างชั้นกันอยู่นิดๆ!
ตอน
