นไปอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วค่อนข้างสูงเหมือนกับวิ่งบนทางด่วน!
ที่แปลกกว่านั้นคือหมาป่าตัวหนึ่งเร็วกว่ารถกระบะ! อ้าปากกว้าง ลิ้นตวัดไปมาตามลม ดูแล้วพึ่งพาไม่ได้ แต่แววตากลับจริงจัง สี่กรงเล็บก้าวทีเป็นหลาราวกับเหาะเหิน!
รถกระบะกับหมาป่าพุ่งทะยานไป!
ลูกถาม “พ่อ นี่เสือชีตาร์เหรอครับ?”
บิดา “%……#￥”
ตอนนี้เองมีเงาสีขาวขยับวูบผ่าน เหลือไว้เพียงหัวโล้นสว่างวาบแก่พ่อลูกที่อึ้งค้างสองคน จีวรหลวมโบกสะบัดตามลม จังหวะก้าวเนิบช้า แต่เร็วจนน่าตกใจ! เหมือนไม่ช้ากว่ารถกระบะและหมาป่าเลย ยังคงรักษาระยะห่างไว้
“พ่อครับ นั่นเสือชีตาร์สองขาเหรอ? ทำไมไม่มีขนล่ะ?” ลูกเหม่อมอง
ในใจบิดาเหมือนมีตัววรนุชวิ่งผ่านแสนตัว เขาก็อยากถามเหมือนกันว่านั่นเสือชีตาร์หรือ? ถูกตบหน้าแรงเกินไปแล้ว เมื่อครู่ยังบอกว่าหมาป่าเร็วไม่เกินหนึ่งร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง เพิ่งบอกว่าคนเป็นขยะ แต่หลวงจีนนี่เดินเท้าเปล่าไปร้อยกว่ากิโลเมตรต่อชั่วโมง!
บิดาหยิกตัวเอง เจ็บ ไม่ใช่ฝัน! แต่ว่าใครอธิบายให้เขาได้บ้าง นี่มันเกิดอะไรขึ้น? หรือว่ารายการข้อเท็จจริงเพียงหนึ่งเดียวของสถานีโทรทัศน์จะมั่วข้อมูล? ตอนนี้บิดาเกิดความสงสัยในชีวิตแล้ว
แต่มีคนที่สงสัยในชีวิตมากกว่าเขา นั่นคือเจียงเยี่ย!
“พระเจ้า! ฉันเหยียบมิดคันเร่งแล้ว หมาบ้านี่ยังเพิ่มความเร็วได้อีก?!” เจียงเยี่ยอยากจะร้องไห้ รถกระบะเขาไม่ถือว่าเป็นยี่ห้อใหญ่อะไร วิ่งได้ร้อยสามสิบกว่าก็สุดแล
