ลังเจียงเยี่ยเหยียบคันเร่งก็หัวเราะเสียงดังลั่น “สัตว์ก็เป็นสัตว์ ยังมีหน้ามาคิดจะแข่งกับรถ น่าตลกจริงๆ”
สิ้นเสียง มีร่างเงาสีขาวปรากฏข้างหน้า เจียงเยี่ยเบิกตาโตพิจาณามอง เป็นก้นหมา! ดูจากความเร็วของตนตอนนี้อยู่ที่เจ็ดสิบ! ขับเจ็ดสิบบนถนนเล็กๆ ในชนบทถือว่าเร็วแล้ว แต่เจ้าหมาป่านี่แซงหน้าเขา!
เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าจะมองหมาป่านี่เป็นหมาป่าธรรมดาไม่ได้ ถึงยังไม่เปิดภูมิปัญญา แต่กินข้าวผลึก ดื่มน้ำบริสุทธิ์ ฟังสวดมนต์ สูบรับกลิ่นอายพุทธทุกวัน จึงถือว่าเปลี่ยนเป็นสายพันธุ์ที่แข็งแกร่งแล้ว
“พระเจ้า แกคิดว่าจะเร็วกว่าฉัน? ฉันไม่เชื่อหรอกว่าลูกรักของฉันจะเร็วกว่าเดรัจฉานไม่ได้!” วันนี้เจียงเยี่ยเพิ่งนัดกับแฟนออกมาเดินเล่น ขับรถชมวิว กินปิ้งย่าง เที่ยวเล่น บ่มเพาะความรัก แสร้งหาเรื่องจะขอแต่งงานก่อนกำหนด แต่หมาป่านี่แย่งซีน จะไปยอมได้อย่างไร?
ฉะนั้นเจียงเยี่ยเลยเหยียบคันเร่งอีกครั้ง ส่งเสียงดังครึกโครม เครื่องยนต์รถกระบะส่งเสียงดัง ความเร็วไปถึงแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง!
แฟนเจียงเยี่ยกังวลเล็กน้อย “คุณขับช้าๆ หน่อย ถนนมันแคบ ถ้ามีรถสวนมาจะอันตราย”
“วางใจ ผมขับรถมาห้าหกปีแล้ว ชำนาญทางแบบนี้ ทางตรงเรียบแบบนี้มีรถมาผมจะเห็นได้แต่ไกลๆ ถึงตอนนั้นค่อยลดความเร็วก็ได้” เจียงเยี่ยพูดด้วยความมั่นใจ อยู่ต่อหน้าสาวผู้ชายจะพูดว่าไม่ได้ได้อย่างไร? แม้จะเร็วไปบ้าง จะกังวลอยู่หน่อยๆ แต่ก็ต้องลุยเข้าไป!
หมา
