ดังนั้นแล้ว หลังฤดูใบไม้ผลิ ทั้งหมู่บ้านเอกดรรชนีจะยุ่งเป็นพิเศษ งานของแต่ละครอบครัวยังหนักหนาไม่พออีกหรือ ฟางเจิ้งจะหน้าด้านให้เขาเอาจอบมาให้ได้อย่างไร
ทว่าฤดูกาลนี้กลับเป็นฤดูที่เด็กๆ ชอบมากที่สุด ออกไปวิ่งช่วงที่สายลมกับดวงตะวันสวยงาม วิ่งจนเหนื่อยแล้วก็แวบไปสูบน้ำที่เครื่องสูบข้างไร่นา ดื่มน้ำบาดาลที่หอมหวานไม่มีสิ่งปนเปื้อนไปอึกหนึ่ง ฟินไปถึงหัวใจ…ที่สำคัญเลยคือทุกคนต่างยุ่งกับงาน ไม่มีเวลาสนใจพวกเขา แน่นอนว่าต้องเหมือนพวกเกเร
ดังนั้นพวกผู้ปกครองจึงจนปัญญาเหมือนกัน ช่วงที่เด็กมากมายยังไม่ได้เข้าเรียนอนุบาล แถมพวกเขายังทำใจจ่ายเงินให้กับสถานรับฝากเลี้ยงเด็กไม่ได้อีก จึงได้แต่ปล่อยพวกเขาวิ่งเล่นกันไป
หมาป่าเดียวดายกับลิงลงเขามาก็ถูกเด็กกลุ่มหนึ่งล้อม ทว่าเจ้าสองตัวนี้เข้าใจนิสัยพวกเด็กตรงตีนเขาแล้วจึงไม่ได้คิดอะไร ก่อนไปบ้านซ่งเอ้อโก่ว ลิงแบกจอบ หมาป่าเดียวดายเดินตาม รีบขึ้นเขาไปอย่างรวดเร็ว เพียงแต่ว่าตอนผ่านหน้าหมู่บ้าน ลิงหันไปมองเห็นผู้หญิงสองคนกำลังนั่งยองคุยกับเด็กน้อยคนหนึ่ง พูดไปยิ้มไป ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไร ทว่าลิงไม่ได้ใส่ใจ ตามหมาป่าเดียวดายขึ้นเขาไป ช่วงที่ผ่านกลุ่มคนงาน พวกหลิ่วเทามองลิงแบกจอบกับหมาป่าเดียวดายด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่มีใครมีเวลาสนใจพวกมัน ถึงยังไงพวกเขาก็ยุ่งกันมาก!
ฟางเจิ้งอาศัยเวลาว่างตรงนี้ทำความสะอาดอุโบสถหนึ่งรอบ วัดสะอาดขึ้นแล้ว
เห็นจอบมาแล้วจึง
