ตรงไปหิ้วจอบในทันใด ให้หมาป่าเดียวดายคาบตะกร้าไว้ คน กระรอก หมาป่าและลิงปรี่ไปยังต้นไผ่ที่เพิ่งเติบโตข้างหลัง!
ฟางเจิ้งหมุนแขนก่อนฟันจอบไปยังหน่อไม้ที่เพิ่งโผล่มาจากดิน เขาช่างมีพลังเสียนี่กระไร ขุดไปทีเดียวหัวจอบเข้าไปใต้ดิน ออกแรงงัดเกิดเสียงดังผุ หน่อไม้หุ้มเปลือกสีม่วงถูกงัดออกมา ฟางเจิ้งรีบโยนจอบทิ้งแล้วหยิบหน่อไม้เล็กขนาดเท่าแขนคนขึ้นมา ดึงปลอกนอกออก ในนั้นเป็นเนื้อหน่อไม้สีม่วงอ่อน มองผ่านแสงตะวันเป็นสีเขียวแพรวพราว ช่วงยามเย็นจะโปร่งใสเล็กน้อย จากนั้นหักมาชิ้นหนึ่งง่ายๆ ใส่ปาก มันกรอบ อร่อย มีกลิ่นหอมเฉพาะของไผ่ รสชาติดีสุดๆ!
“อึก!” ฟางเจิ้งกำลังฟินพลันมีเสียงกลืนน้ำลายดังมาจากด้านข้างหลายเสียง กระรอกที่ยืนบนบ่าฟางเจิ้งดึงหูเขาไว้ ยื่นหน้าเข้าไปด้วยท่าทางอยากรู้อยากลอง มองหน่อไม้ในมือฟางเจิ้ง ก่อนมองเขาแล้วกลืนน้ำลายตาม
ฟางเจิ้งเห็นความตะกละของเจ้าตัวน้อยแล้วพลันหัวเราะ หักชิ้นเล็กๆ ใส่มือกระรอก จากนั้นหักด้านล่างอีกสามส่วน ลิงส่วนหนึ่ง หมาป่าเดียวดายส่วนหนึ่ง เขาส่วนหนึ่ง ดังนั้นเจ้าสี่ตัวนี้เลยนั่งลงกับพื้น เริ่มกินกัน
นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าสี่ตัวนี้กินไผ่ กลิ่นหอมสดชื่นเฉพาะทำให้พวกเขาหลงใหล หน่อไม้ใหญ่ถูกกินอย่างมูมมามจนหมด สุดท้ายมองตากันพบว่ายังไม่หนำใจ!
ดังนั้นฟางเจิ้งจึงลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ฟันจอบขุดหน่อไม้ต่อ!
กินไปหน่อหนึ่งแล้วยังไม่ได้ว้าวอะไรขนาดนั้น ถึงจะตะกละอยู
