ผ่หนาวเลยเติบโตมั่วซั่วไม่ได้ ไม่อย่างนั้นด้วยความเร็วในการเติบโตอันน่ากลัวของมันแล้ว คาดการณ์ว่าไม่นานจะต้องยึดโลกนี้ได้แน่…นั่นไม่ใช่เรื่องดีเลย
ฟางเจิ้งเก็บความคิดกลับมาก่อนมองไผ่เล็กที่งอกมาทีละต้น จากนั้นตบหัวโล้นร้องขึ้น “เฮ้ย! เกือบลืมไปเลย! เจ้าลิง ลงเขา! ไปยืมจอบบ้านซ่งเอ้อโก่วมา! รีบไปรีบกลับ ช้าจะหักกับข้าวนาย! เจ้าหมาป่านายก็ไปด้วย!”
หมาป่าเดียวดายไม่รู้ว่าฟางเจิ้งจะทำอะไร แต่เห็นเขาจริงจังแบบนี้จึงไม่กล้าล่าช้า รีบวิ่งไปทันที
นี่เป็นครั้งแรกที่ฟางเจิ้งเห็นหมาป่าเดียวดายวิ่งเร็วสุดชีวิต ความเร็วนั้นราวกับสายฟ้าสีเงินพุ่งออกไป! เขาทำหน้าอึ้งๆ ‘นี่คือรถแข่งในหมู่หมาป่าชัดๆ’ จากนั้นตรึกตรองอย่างชั่วร้าย ‘ไม่รู้ว่าถ้าใส่อานเข้าไปจะขี่เป็นยังไง…’
ทว่าฟางเจิ้งก็แค่คิด ถึงกินข้าวผลึก ดื่มน้ำบริสุทธิ์จะปรับเปลี่ยนร่างกายสิ่งมีชีวิตอย่างต่อเนื่อง แต่หมาป่าก็เป็นหมาป่า หัวมันแข็งกระดูกแข็งแต่ช่วงหลังราวกับเต้าหู้ ถ้าเขานั่งบนหลังมันจริงๆ ก็ไม่รู้ว่ามันจะรับไหวหรือไม่
ฟ้าสว่าง ลิงกวาดวัดอย่างรู้หน้าที่ พอได้ยินเสียงตะโกนจากฟางเจิ้งและเห็นหมาป่าเดียวดายวิ่งลงเขาไปเหมือนลิงโลด แม้จะไม่เข้าใจว่า
