ฟางเจิ้งเงยหน้าขึ้นมองฟ้า “จากนี้นายแทนขาโต๊ะไปก่อน จนกว่าวัดจะมีโต๊ะตัวใหม่!”
หมาป่าเดียวดายตาเหลือก นอนหมอบกับพื้นแกล้งเป็นหมาตาย
ลิงหัวเราะที่เห็นคนอื่นเป็นทุกข์ ฟางเจิ้งหันหน้าไปตบหัวมันทีหนึ่ง “นายกับเจ้าหมาป่าเดียวดายเป็นคนวัดนี้ เป็นญาติกัน นายทับถมคนอื่น เห็นคนอื่นทุกข์แล้วมีความสุขแบบนี้ หึๆ…”
ลิงเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี
“พรุ่งนี้เริ่มไปตักน้ำกับเจ้าหมาป่าเดียวดาย” ฟางเจิ้งพูดจบก็เรียกกระรอกกลับไปพักในกุฏิ
ด้านนอก หมาป่าเดียวดายถลึงตาโตมองตาเล็กๆ ของลิง สุดท้ายลิงทำหน้าเศร้า หมาป่าเดียวดายกลับดีใจจนกลิ้งไปกับพื้น เห็นได้ว่าตัวมันซวยจริงๆ แต่เจ้านี่ที่อยากหัวเราะเยาะมันซวยไปด้วย ความรู้สึกนี้ก็ไม่เลว…
“ระบบ ภารกิจเป็นยังไงบ้าง?” ฟางเจิ้งกลับกุฏิ ถามโดยไม่สบายใจเล็กน้อย
“สำเร็จแล้ว แจกบุญกุศลแล้ว เหลือแค่จับรางวัล” ระบบตอบ
“เอ่อ…สำเร็จแล้วนายไม่แจ้งหน่อยล่ะ?” ในใจฟางเจิ้งมีตัววรนุชวิ่งผ่านแสนตัว เขาพบว่าระบบยิ่งพึ่งพาไม่ได้ขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกว่าระบบไม่เหมือนระบบที่ได้มาตรฐาน แปดส่วนเป็นของละเมิดลิขสิทธิ์! หรือว่าจะเป็นระบบปฏิบัติการรุ่นสวนมะเขือเทศ?
“ไม่ได้แจ้งเหรอ? เอาล่ะ ตอนนี้จะแจ้งนายอย่างเป็นทางการ ภารกิจสำเร็จแล้ว ในช่วงเวลาภารกิจทำได้…นายทำหน้าแบบนี้อยากโดนหักคะแนะเหรอ?” ระบบลากเสียงยาว
ฟางเจิ้งเก็บแววตามองค้อนไป เอาสองมือฉีกมุมปากขึ้น ทำท่าว่าฉันกำลังยิ้มอยู่ “เป็นไง?”
