นคือความเข้าใจต่ออภินิหาร อิทธิวิถี คนดั่งเทพ เทพดั่งคน หนึ่งความคิดเป็นเทพ ยันฟ้าควบคุมปฐพี! น่าเสียดายเขาเป็นเทพที่ไม่สมบูรณ์…
แต่สิ่งที่ฟางเจิ้งตกใจระคนดีใจคือทุกครั้งที่เขาแสดงอภินิหารจะเห็นอภินิหารที่จะสุ่มได้ว่าเป็นอะไร อาจพูดได้ว่าหากเขาขยันเปลี่ยน ก็ใช่ว่าจะเลือกอภินิหารที่ตนต้องการไม่ได้ เขาพลันหัวเราะ แบบนี้ไม่ถือว่าเสียหายมาก
ตอนนี้เองหมาป่าเดียวดายเดินแกว่งไกวเข้ามา ฟางเจิ้งยิ้มเล็กน้อย เดินเข้าไป “เจ้าหมาป่าเดียวดาย ซ่อมโต๊ะเสร็จยัง?”
หมาป่าเดียวดายได้ยินดังนั้นจึงนอนหมอบกับพื้น เอากรงเล็บปิดหน้า ทำท่าทางเหมือนรอถูกทุบตี
ฟางเจิ้งพูดไม่ออกเล็กน้อย ตอนแรกเจ้านี่ดุร้ายจนคนตกใจกลัวไปหมด แต่ดันมาแสดงแบบนี้ ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
“เอาเถอะ เห็นแก่ว่านายทำตัวดี ไปเถอะ ตามอาตมาไปดูโต๊ะนั่นกัน” ฟางเจิ้งหัวเราะพลางเดินมาถึงหน้าโต๊ะ
“เจ้าอาวาส คิดจะทำอะไรน่ะ?” หมาป่าเดียวดายมองฟางเจิ้งด้วยความไม่เข้าใจ
ฟางเจิ้งทำมือว่าอย่าส่งเสียง ก่อนกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจอยู่กับที่…
พอได้ยินเสียงจากข้างหลังลานวัด ลิงกับกระรอกเข้ามาดู เห็นฟางเจิ้งกระโดดเหมือนโดนผีเข้าจึงมองตากัน ทำหน้างงๆ ‘นี่มันอะไรกัน?’
ฟางเจิ้งเห็นสัตว์สามตัวมองมา ทำหน้าเหมือนมองคนปัญญาอ่อนจึงหยุดกระทำการต่อไปอย่างเด็ดขาด แล้วกระแอมไอทีหนึ่ง “อาตมาร้อนข้างล่างน่ะ” ไม่ผิด เจ้านี่คิดว่าการแสดงอภินิหารที่ใช้แค่ความคิด
