้าเหมา ห้าหยวนไป ก่อนใส่เข้าไปในตู้เสื้อผ้า ช่วยไม่ได้ เขาไม่มีตู้เก็บของ บนเขาไม่มีธนาคาร เลยได้แต่วางเงินพวกนี้ไว้แบบนี้
กินข้าวเย็นเสร็จก็ปิดประตูใหญ่วัด พิงใต้ต้นโพธิ์ หยิบมือถือออกมาเสพความเงียบ ท้องฟ้าเป็นเมฆแดงขณะตะวันตกดิน ภายใต้แสงตะวันสีแดง ทั้งวัดเหมือนชุบด้วยสีทองหนึ่งชั้น สวยมาก
ฟางเจิ้งค้นหาข่าวเร็วๆ นี้ตามอำเภอใจ อ่านข้อความ อ่านคัมภีร์ ใช้ชีวิตอย่างผ่อนคลายสบายใจ
ตอนนี้เองมีคนเคาะประตูใหญ่วัด
ฟางเจิ้งขมวดคิ้ว ลุกขึ้นไปเปิดประตู เห็นตาเฒ่าคนหนึ่งยืนอยู่นอกประตู มีเม็ดเหงื่อประดับหน้าผาก หอบหายใจแรง เห็นได้ว่ารีบขึ้นเขามา
ฟางเจิ้งประนมสองมือ “อมิตาพุทธ ประสกมีธุระอะไรรึเปล่า?”
ตาเฒ่ายิ้มแห้งๆ “หลวงพี่ฟางเจิ้ง ตาแก่ถานจวี่กั๋วแนะนำให้ผมมา ผมสื่อต้าจู้ อยู่หมู่บ้านข้างๆ ได้ยินว่าท่านมีพระธรรมลึกล้ำ ไขข้อสงสัยให้ทุกคนได้ เลยมาขอคำตอบโดยเฉพาะเลยครับ”
