หลี่เฮ่าเผิงอยากจะพูด แต่ก็พบว่าเขาพูดไม่ได้
“ลูกคนนี้นี่ ให้เงินเขาไปแล้วแม่จะว่าอะไรลูกได้อีก? ไม่พูดแล้วจะเอายังไง?” หลิวไต้เฟินร้อนใจเล็กน้อย
หลี่เฮ่าเผิงว่า “ไม่มีอะไรครับ จากนี้ผมจะไปกวาดถนนกับแม่” พูดจบ หลี่เฮ่าเผิงร้องโวยเสียงดังในใจ ‘ฉันไม่ไป! ตื่นเช้าไม่ไหวหรอก ไม่อยากตื่นเช้า ไม่อยากกวาดถนน! ข้างนอกหนาวจะตาย ไม่ไป! ไอ้เวร ไอ้ปีศาจ!’
หลิวไต้เฟินได้ยินแบบนั้นก็ตะลึงค้างกับที่ จากนั้นมองหลี่เฮ่าเผิง เม้มปากพยักหน้า กล่าวด้วยเสียงสั่นๆ “ข้าวอยู่ในหม้อ ตักมากินข้าวสิ”
หลี่เฮ่าเผิงเดินเข้าไปในครัว เปิดฝาหม้อ ในนั้นมีผัดผักสดกับข้าวหนึ่งชาม เขามองอาหารพวกนี้ก่อนนึกถึงผักดองในชามหลิวไต้เฟิน ส่วนลึกในใจหลี่เฮ่าเผิงตะลึงงัน ในหม้อมีกับข้าว แต่ว่า…
“แม่ ทำไมไม่กินกับข้าวล่ะ?” หลี่เฮ่าเผิงหันไปถาม เห็นหลิวไต้เฟินบ่าสั่นนิดๆ กำลังเช็ดอะไรบางอย่างพอดี
หลิวไต้เฟินหันมายิ้ม “ตอนเช้าจะกินของมันเยอะไม่ได้น่ะ กินผักดองเป็นกับนี่แหละ ลูกรีบกินข้าวเถอะ อย่าสนใจแม่เลย”
พูดจบหลิวไต้เฟินนั่งลงบนม้านั่ง กินข้าวไปคำใหญ่ หลี่เฮ่าเผิงเห็นแบบนั้นยิ่งเจ็บปวดในใจ เขาอยากร้องไห้ น่าเสียดายที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ร้องไห้ไม่ได้ แต่พอนึกขึ้นว่าอีกเดี๋ยวต้องไปกวาดถนน ถ้าเพื่อนหรือคนรู้จักเห็นเข้าจากนี้เขาจะมีหน้าไปเรียนหนังสือได้อย่างไร?
คิดได้ดังนั้นหลี่เฮ่าเผิงเกิดอาการชาในใจ ร้องไม่หยุด ‘หลวงจีนบ้า ฉันรู้
