นะว่าเป็นนาย! ปล่อยฉันไปไม่ได้เหรอ? ก็แค่เงินไม่กี่หมื่นหยวนเอง? เดี๋ยวฉันจะคืนให้ตกลงไหม?!’
แต่ไม่ว่าจะตะโกนยังไงฟางเจิ้งก็ไม่ตอบเลย สิ่งที่ทำให้หลี่เฮ่าเผิงรับไม่ได้ยิ่งกว่านั้นคือร่างกายเขาเริ่มกินข้าว แต่ไม่กินกับ! กินแต่ข้าวขาวกับด้วยผักดองนิดหน่อย เขาสัมผัสรสชาตินั้นได้อย่างชัดเจน แถมยังรู้สึกมากกว่าเดิมอีก!
‘หลวงจีนบ้า นายจะทำอะไร? นี่มันของคนกินรึไง? กินยากชะมัด ฉันจะกินกับข้าว! ถึงผักสดจะไม่อร่อย แต่ก็อร่อยกว่าผักดองกับข้าวแห้งๆ’ หลี่เฮ่าเผิงตะโกนต่อ
ทว่าฟางเจิ้งก็ยังไม่ตอบกลับ ควบคุมร่างหลี่เฮ่าเผิงกินข้าวทั้งหมด
กินข้าวเสร็จ ฟางเจิ้งเอ่ยในความคิดหลี่เฮ่าเผิงเป็นครั้งแรก “ประสกบอกว่านี่ไม่ใช่ของคนกินหรือ? แต่แม่ประสกกินของพวกนี้ทุกวันเลย ประสกว่าผักสดไม่อร่อย? แต่แม่ประสกเก็บไว้ให้ประสกกิน ประสกมันเด็กเนรคุณ ตั้งแต่วันนี้ไปประสกต้องกินผักดองกับข้าวให้หมด ขืนโวยวายอีก ถ้าข้าวหมดแล้วก็กินแต่ผักดอง!”
ได้ยินคำพูดข้างหน้าของฟางเจิ้ง หลี่เฮ่าเผิงยังร้องโวยเสียงดัง แต่พอโดนข่มขู่ในประโยคหลัง เขาตกใจจนปิดปากเงียบไป กินแค่ข้าวเปล่าให้หมดยังอยู่ได้ แต่ให้กินผักดองจนหมด นี่จะฆ่ากันชัดๆ!
หลิวไต้เฟินกินข้าวเร็วมาก กินสองสามคำก็หมดแล้ว ก่อนเก็บชามตะเกียบ แต่เห็นว่าผักสดไม่ขยับเลย จึงพูดด้วยน้ำเสียงต่อว่านิดๆ “ทำไมลูกไม่กินกับข้าวล่ะ?”
ฟางเจิ้งที่ควบคุมร่างหลี่เฮ่าเผิงตอบ “แม่ไม่กิน ผมก
