มคิดหลี่เฮ่าเผิง
หลี่เฮ่าเผิงพูดอย่างโมโห “ไม่ ฉันไม่อยากไปกวาดถนนแล้ว! นั่นไม่ใช่งานที่คนเขาทำกัน!”
แต่ฟางเจิ้งไม่ตอบเขา
หลี่เฮ่าเผิงอยากจะไปฟ้องหลิวไต้เฟิน แต่พบว่าขยับตัวไม่ได้ ด้วยความสิ้นหวังจึงได้แต่นอนหลับ
วันที่สองตอนเช้า หลี่เฮ่าเผิงร้องว่าไม่ไปไม่หยุดในใจ! ไม่ไปแล้ว!
ทว่าร่างกายยังคงตามไป
วันนี้มีฝนตกของฤดูใบไม้ผลิเบาๆ อากาศหนาวยิ่งกว่าเดิม หนาวจนเข้ากระดูก เมื่อหลี่เฮ่าเผิงไปโรงเรียน เข้าเรียนวิชาแรกก็ยังตัวสั่น ทว่าพอมองฝนข้างนอกที่ยังคงตกแล้ว เขานึกถึงมารดา มารดาเขายังทำงานอยู่ข้างนอกนั่น
