ความรู้สึกของการเป็นคนดีทำให้สองคนนี้หลงใหล ทั้งยังสาบานกับตัวเองว่าจากนี้จะทำความดีให้มากกว่านี้! ทว่าสองคนก็ได้รับบทเรียนมาแล้วเหมือนกัน จากนี้ไปจะไม่กระโดดแม่น้ำแบบนั้นอีก แม้การช่วยคนเป็นเรื่องเร่งด่วน แต่ก็ต้องรับประกันความปลอดภัยของตัวเองด้วย ไม่อย่างนั้นนั่นไม่ใช่การช่วยเหลือคน แต่เป็นการตายตามไปด้วย
เพราะผ่านเรื่องแบบนี้มา ฟางเจิ้งจำได้ สองคนนี้จึงไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย
หงเชียนสี่ถาม “หลวงพี่ อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลย พวกเราพี่น้องทำไปโดยไม่คิด ไม่ถือว่ายิ่งใหญ่อะไรหรอกครับ อีกอย่างความจริงพิสูจน์แล้ว ถึงพวกเราไม่ลงไป พวกคนตอนนั้นก็จะลงไปอยู่ดี แต่ถูกขวางเอาไว้ก่อน”
ฟางเจิ้งแอบพยักหน้า สองคนนี้มีความประพฤติดีจริงๆ เห็นๆ อยู่ว่าทำความดีแต่ก็ยังถ่อมตัว ฟางเจิ้งพูดต่อว่า “เมื่อวานอาตมาฝัน มีหลวงจีนจีวรขาวบอกอาตมาว่าประสกทั้งสองท่านจะโชคดีในวันนี้”
“หลวงจีนจีวรขาว? พี่ผีพราย?!” หงเชียนเจี๋ยร้องขึ้นทันควัน
มีเส้นสีดำคาดบนหน้าผากฟางเจิ้งโดยพลัน ผีพราย? ผีพรายเตี่ยแกสิ! แกนั่นแหละผีพราย!
แต่ฟางเจิ้งกลับพูดไปว่า “ถ้าประสกสองท่านมีเวลา ลองเดินไปทางตะวันตกดู บางทีอาจได้โชคจริงๆ”
หงเชียนสี่กับหงเชียนเจี๋ยมองตากัน ต่างทำหน้าไม่เข้าใจ เดินไปทางตะวันตก? เดินไปแล้วจะโชคดี? ทางตะวันตกก็อยู่ในวัดนี่ จะต่างกันแค่ไหนเชียว
ฟางเจิ้งพูดจบก็ประนมสองมือ สวดหนึ่งบนแล้วเอ่ยลาไป
“พี่จะไปไหม?” หงเชีย
