มั่นคง เมื่อน้ำวนมาถึงก็แทบจะล้มลง มีอย่างเดียวที่เขาเบาใจคือน้ำวนนี่ม้วนมาแล้วก็หายไป
ชั่วขณะที่หงเชียนสี่ดวงตาพร่าเลือน ใกล้จะหมดสติไปแล้วนั้น เขาเห็นคนคนหนึ่งมุ่งหน้ามา สวมชุดคลุมขาว เส้นผมเป็นเขียว ในมือเหมือนถือบางอย่างไว้ จึงตื่นตกใจ ‘ผีพราย? หรือว่าจะมีผีจริงๆ?’
ด้วยความตกใจ หงเชียนสี่ตื่นตัวขึ้นมา พอมองดีๆ ถึงเห็นเป็นหลวงจีนเดินมาใต้น้ำ! บนหัวไม่ใช่เส้นผมเขียว แต่เป็นหญ้าใต้น้ำพันไว้ หลวงจีนนี่ไม่รู้เอาแรงมาจากไหน ขณะเดินมาหญ้าใต้น้ำถูกดึงขาดหมด แถมยังเดินหน้ามาด้วยความรวดเร็ว
ไม่นานหลวงจีนก็เดินมาถึงตรงหน้า ยิ้มให้เขาเล็กน้อย ก่อนกางสองมืออย่างคล่องแคล่ว หญ้าที่พันหงเชียนสี่กับหงเชียนเจี๋ยและผู้หญิงคนนั้นถูกดึงขาดหมด จากนั้นยังจับบ่าเขาส่งขึ้นไปข้างบน!
ทุกคนบนสะพานต่างได้ยินเสียงดังโครม หงเชียนสี่ที่เพิ่งดำลงไปขึ้นมาเหนือน้ำ อ้าปากกว้างร้องเสียงดัง สูดลมหายใจเข้าลึก! พริบตานั้นหงเชียนสี่เกิดความรู้สึกกลัวหลังจากรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ที่มากกว่านั้นคือ…อากาศหอมหวานจริงโว้ย!
หงเชียนเจี๋ยเห็นพี่ชายขึ้นมาแล้วก็ดีใจยกใหญ่ ขณะเดียวกันผู้หญิงในอ้อมแขนก็เบาแรงขึ้นไม่น้อย เธอลอยขึ้นมา พออากาศเข้าไปในปากก็ได้สติ เห็นหงเชียนเจี๋ยที่กำลังช่วยเธอรางๆ จึงร้องขึ้นทันที “อย่าช่วยฉัน ให้ฉันตายไป! ให้ฉันตายไป!”
ขณะกำลังร้องอยู่นั้น เธอพลันรู้สึกว่าตรงข้อเท้ามีมือคว้าไว้ มือนั้นเย็นเยีย
