จวี่กั๋ว…สุดท้ายมาจบที่บ้านซุนเฉียนเฉิง
สุสานของครอบครัวซุนเฉียนเฉิงฝังอยู่ข้างที่นาบ้านพวกเขา จึงไม่ต้องเดินไปไกลมากนัก
ซุนเฉียนเฉิงแหงนหน้ามองฟ้าพลางเอ่ย “หลวงพี่ฟางเจิ้ง ครอบครัวพวกเราเพิ่งย้ายมาไม่นาน ทั้งครอบครัวมีกันสามคน พี่น้องคนอื่นๆ รับจ้างอยู่ทางใต้ กลับมาไม่ทัน ที่นี่ก็มีแค่หลุมศพพ่อกับแม่ หลุมศพบรรพบุรุษไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย ขนาดบางคงยังหาไม่เจอ คงเซ่นไหว้บรรพบุรุษลำบากแล้ว…”
ฟางเจิ้งส่ายหน้าเล็กน้อย “ประสกไม่ต้องกังวล การเซ่นไหว้บรรพบุรุษไม่จำเป็นต้องหาทุกคนพบ ในเมื่อหลุมศพบุพการีอยู่ที่นี่ ทุกอย่างก็ง่ายแล้ว”
“อ้อ?” ซุนเฉียนเฉิงมองฟางเจิ้งด้วยความตกใจ มีวิธีแก้ปัญญาด้วยเหรอ?
ฟางเจิ้งตอบ “ในมือประสกมีธูปสามดอก แต่อย่าใช้รวมกัน หยิบไปดอกหนึ่งก่อน ตอนไหว้ให้พูดว่าบรรพบุรุษสกุลซุนทุกสมัยโปรดรับควันธูปและมารับการเซ่นไหว้ นี่จะเท่ากับไหว้บรรพบุรุษทั้งตระกูลในทุกสมัย
ธูปดอกที่สองคือธูปหลัก ในเมื่อจะเซ่นไหว้บุพการี ก็ให้พูดว่าพ่อแม่ วันนี้เป็นวันเซ่นไหว้พวกท่าน ขอเชิญมารับของเซ่นไหว้ แค่นี้ก็ได้แล้ว
ธูปดอกที่สามแทนคนในครอบครัว พี่น้องประสกอยู่ข้างนอกไม่ได้กลับมา ประสกก็ต้องอธิบายแทนพวกเขา อย่างเช่นยุ่งกับงาน ต้องเดินทางไกล บอกให้บรรพบุรุษอย่าถือโทษ จากนั้นจุดธูปแทนพวกเขา ขณะเดียวกันประสกต้องท่องชื่อพี่น้องที่ไม่ได้มารวมตัวจนถึงชนรุ่นหลังหนึ่งรอบ และก็ขอพรให้บรรพบุรุษปกป้องพวก
