ทุกคนเถอะ อาตมาขอบคุณแทนเจ้าสามตัวนี้ด้วย”
แสดงความเคารพเสร็จ ฟางเจิ้งนำผลไม้พวกแอปเปิลและกล้วยส่งให้สัตว์สามตัว ทั้งสามกอดเอาไว้ด้วยสีหน้าตื่นเต้น ไม่กล้ากิน ไม่กล้ายิ้ม แต่เกร็งหน้าไว้ ดูจากท่าทีอดกลั้นจนทรมานแล้ว คงสร้างความลำบากให้พวกมันน่าดู
ออกจากหลุมศพหลวงจีนหนึ่งนิ้วแล้วกลับมาในวัด ฟางเจิ้งถึงกล่าว “เอาล่ะ ผ่อนคลายได้ ผ่านช่วงจริงจังไปแล้ว…”
“จี๊ดๆ!”
“เจี๊ยกๆ”
“โฮ่งๆ…”
เห็นได้ชัดว่าเจ้าสามตัวนี้กลั้นใจจนไม่ไหวแล้ว ต่างร้องโหวกเหวกออกมา
โป๊กๆๆ!
ฟางเจิ้งใช้มือเขกหัวพวกมันไปคนละที “ในวัดห้ามส่งเสียงดัง!”
ทั้งสามตัวมองฟางเจิ้งด้วยน้ำตานองหน้า คับอกคับใจเป็นที่สุด ไหนเมื่อกี้บอกให้ผ่อนคลายไง…
ฟางเจิ้งยิ้มบอก “เอาเถอะ กินสิ อาตมาไม่ได้กินผลไม้มานานแล้วเหมือนกัน…ลองชิมหน่อย”
ฟางเจิ้งไม่ได้พูดโกหก เขาลืมไปแล้วว่าครั้งก่อนที่กินผลไม้คือเมื่อไร เขาล้างแอปเปิลลูกใหญ่ให้สะอาด จากนั้นสะบัดแขนเสื้อเดินออกไปข้างนอก การเซ่นไหว้ในวันนี้เสร็จสิ้นแล้ว แต่ตีนเขายังมีคนกลุ่มใหญ่กำลังรอเขาอยู่
ดูจากเวลา ตอนนี้เจ็ดโมงแล้ว เวลาพอดี ไม่ช้าไม่เร็ว
เมื่อฟางเจิ้งลงเขา เจ้าลิงตามมาทันที ส่วนหมาป่าเดียวดายกับกระรอกเฝ้าบ้านไป
